เหรินหยางพิงกำแพง เลื่อนติ๊กต็อกต่อไป
เธออ่อนไหวง่าย พอเห็นคลิปแมวจรจัดตัวหนึ่ง น้ำตาก็ร่วงพรูลงมา
อาจจะเป็นเพราะเธอไปลงเงินโปรโมตคลิปของเฉียวหลิงหลิง เหรินหยางเลยเลื่อนไปเจอวิดีโอคู่รักของเธอกับเจียงจั๋วอีก
ครั้งนี้พวกเขาไปทำกระดิ่งแก้ว แล้วก็ไปดูทะเลยามพระอาทิตย์ตก
เหรินหยางนึกขึ้นได้——
นี่คือแผนเที่ยวเกาะตาฮีตีที่เธอเคยส่งให้เจียงจั๋ว
*
เจียงเยียนฉือเดินออกจากห้องน้ำ ก็เห็นเหรินหยางนั่งอยู่บนเก้าอี้ ง่วงจนหัวตกเป็นจังหวะ
พอเห็นว่าหัวเธอกำลังจะไปกระแทกกำแพง เจียงเยียนฉือก็ยื่นมือไปกันไว้
แสงไฟสาดลงมา เงาของเจียงเยียนฉือทาบลงบนใบหน้าเหรินหยาง เขาเห็นหยาดน้ำตาติดอยู่ที่ขนตาของเธอ
เขาขมวดคิ้วมุ่น
สายตาทอดลงไป เห็นวิดีโอกำลังเล่นอยู่ในมือถือของเธอ
เป็นวิดีโอที่เจียงจั๋วกับเฉียวหลิงหลิงถ่ายไว้
เจียงเยียนฉือก้มลง แขนข้างหนึ่งโอบรอบเอวของเหรินหยาง อีกข้างสอดเข้าใต้เข่าของเธอ อุ้มเธอไปวางบนเตียงในห้องนอน
มองดูหยาดน้ำตาที่ขนตาของเธอ เจียงเยียนฉือยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้
เขาออกจากห้องนอน โทรหาแม่และเพื่อนๆ ของเจียงจั๋ว บอกให้พวกเขาหยุดสนับสนุนค่าใช้จ่ายของเจียงจั๋ว
หยาโอจือทำใจไม่อยู่
“เยียนฉือ เจ้าจั๋วเขาใช้เงินฟุ่มเฟือยมาอย่างนั้น ฉันกลัวว่า...”
เจียงเยียนฉือน้ำเสียงเยือกเย็น “แม่ ผมไม่ได้กำลังปรึกษาแม่”
*
วันต่อมา เหรินหยางตื่นขึ้นมา
เห็นเพดานห้องโรงแรมที่ไม่คุ้นตา ตั้งสติอยู่ตั้งนานกว่าจะนึกออกว่านี่ไม่ใช่คฤหาสน์เจียง แต่เป็นโรงแรมในซูเฉิง
“พี่ชาย!”
สิ่งแรกที่เธอทำเมื่อตื่นขึ้นมาคือหาเจียงเยียนฉือ
บนโซฟาในห้องนั่งเล่นไม่มีร่องรอยว่าใครนอน เธอรู้ทันทีว่าเมื่อคืนเจียงเยียนฉือไม่ได้นอนที่นี่