เหรินหยางนั่งอยู่บนตักของพี่ใหญ่ ฟังคำพูดของเขาแล้ว ไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าก็ซีดลง
เธอพึมพำ: “...อันตรายจริงๆ ด้วยสินะ”
“รู้ก็ดีแล้ว”
เจียงเยียนฉือปล่อยมือออก ปลายนิ้วยังคงสัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุน
น้ำเสียงของเขาเย็นชา ขณะที่ประโยคต่อมาคือ “แยกห้องให้เธออยู่คนเดียว” ยังไม่ทันพูดออกไป ดวงตาก็หดแคบลงเล็กน้อย
ได้ยินเพียงเหรินหยางพูดว่า “พี่คะ งั้นให้เพื่อนร่วมงานของพี่ย้ายมาอยู่ด้วยกันเถอะ เราสามคนอยู่ด้วยกัน”
เหรินหยางคิดอะไรง่ายๆ
ถ้าพี่เกิดเรื่องขึ้นมา เธอคนเดียวก็คงรับมือไม่ไหว อันตรายจริงๆ ด้วย
ดังนั้น การอยู่สามคนดีกว่า
เจียงเยียนฉือ: “...”
ในทางจิตวิทยา มีสิ่งที่เรียกว่า “เอฟเฟกต์รื้อบ้าน”
ห้องหนึ่งร้อนเกินไป มีคนเสนอเปิดหน้าต่าง จะมีคนคัดค้าน
แต่ถ้าจะรื้อบ้านเสียเลย การเปิดหน้าต่างก็เป็นเรื่องที่ทำได้
เจียงเยียนฉือยอมลดลง
เหรินหยางได้ตามที่หวัง ได้อยู่ห้องเดียวกับพี่ใหญ่
เธอเป็นเหมือนกล้องวงจรปิดที่ตั้งค่าไว้อัตโนมัติ พี่อยู่ไหน สมองของเธอก็จะตามไปเอง
ในฐานะคนที่ดู《ไฟนอลเดสติเนชัน》ครบทุกภาค เหรินหยางจำวิธีการเกิด “อุบัติเหตุ” ทั้งหมดได้ขึ้นใจ
อาบน้ำแล้วไฟดูด
ห้องน้ำพังถล่มลงมา
เป็นไปได้ทั้งนั้น!
แค่คิด เหรินหยางก็รู้สึกกลัวตามไปด้วย
เจียงเยียนฉือถาม “เธอไม่เอาของมาด้วยหรือ”
เหรินหยางส่ายหัว
“ฉันรีบมาเกินไป เลยพาตัวเองมาคนเดียว”
“อืม รู้แล้ว”
เจียงเยียนฉือโทรศัพท์ไปสองสามคำ ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตู พนักงานโรงแรมนำเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนมาให้
เหรินหยางถือเข้าไปในห้องน้ำ เห็นว่าข้างในมีชุดชั้นในลูกไม้ด้วย
เธอหน้าแดง รีบซ่อนไว้ที่ด้านล่างสุด
...
เมื่อค่ำคืนปกคลุม เหรินหยางนอนคว่ำบนโซฟาเล่นโทรศัพท์
เธออาบน้ำแล้ว เปลี่ยนเป็นชุดนอน ชายกระโปรงเผยให้เห็นน่องเรียวสองข้างห้อยอยู่ในอากาศ แกว่งไปมา