ครู่ต่อมา หลินโม่เห็นว่าสีหน้าของตีลี่ซีดขาวไร้เลือดปานจะตาย และไม่มีความสามารถจะขัดขืนได้แล้ว เขาจึงเอื้อมมือไปแก้จุดเส้นชีพจรของนาง
ตีลี่ทั้งตัวอ่อนระโหยโรยแรง ล้มตัวลงบนเตียงและหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้หนี และไม่ได้เอื้อมมือไปหยิบอาวุธ
นางเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองหลินโม่ ในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวได้ปะปนไปด้วยความหลงใหลที่ไม่อาจบรรยายได้ ราวกับมีพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นมาบีบรั้งหัวใจของนางไว้
"บอกฉันมา ทำไมแกถึงมาฆ่าฉัน"
"ท่านปีศาจยั่วยวน... ฉันคิดว่าท่านเอาเหล้าและอาวุธของฉันไป"
เสียงของนางยังคงแฝงไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน เช่น ความเกรงขามและความรักใคร่
ไม่รู้ว่าทำไม หลังจากที่จุดเส้นชีพจรถูกแก้แล้ว นางกลับไม่รู้สึกโล่งอก แต่กลับเกิดความรู้สึกพึ่งพิงและหลงใหลในตัวชายคนนี้อย่างประหลาด ราวกับมีอะไรบางอย่างฝังลึกลงไปในร่างกาย และฉีดยาที่ทำให้ใจยอมจำนนเข้าไปในเส้นเลือดของนาง
"นี่แกเดาเอาเอง หรือแกเห็นอะไรเข้า?"
"ฉันเดาเอง ท่านปีศาจยั่วยวน"
"ที่แกเดานี้ แกบอกใครไปหรือยัง?"
"ยัง ท่านปีศาจยั่วยวน"
ตีลี่แทบจะพูดออกมาทันที น้ำเสียงแฝงไปด้วยความร้อนรนที่อยากจะแสดงความภักดี
หลินโม่พยักหน้า แววตาฆ่าเฉียบพลันวาบผ่าน ก่อนจะร่ายคัมภีร์หยินหยางกงขึ้นมาอีกครั้ง
ตีลี่รู้สึกว่าความร้อนที่ทำให้นางหลงใหลในร่างกาย เปลี่ยนเป็นเหมือนหลุมดำไร้ก้นบึ้งในทันใด กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งภายในร่างของนาง!