เขาหมอบเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ มองรอบๆ เพื่อยืนยันว่าไม่มีใครสนใจตรงนี้ แล้วสูดลมหายใจลึก ก้าวยาวๆ สามก้าวเข้าไปใกล้รถบรรทุก เอามือข้างหนึ่งจับโครงเหล็กท้ายกระบะ
ไม่ลังเล
แค่คิดในใจ
รถบรรทุกก็หายไปต่อหน้าต่อตา
ที่เดิมเหลือเพียงร่องรอยล้อที่กดลึกลงไปกับเศษหินที่ร่วงเกลื่อน
หลินโม่ไม่หันกลับไปมองอีกครั้ง หันตัวเดินไปตามเส้นทางหนีที่หาไว้ก่อนหน้า ลอดเข้าไปในซากประตูที่พังครึ่งหนึ่ง วูบหายเข้าไปในซอกลึกของตรอกเล็กๆ
ในเวลาเดียวกัน บนถนนที่ไม่ไกลออกไป
ตีลี่สะบัดเลือดบนมีด ก้าวเดินเร็วๆ ข้ามปลอกกระสุนและเศษแก้วที่เกลื่อนพื้นเข้าไปในร้านที่โดนชนพัง
แขนซ้ายของเธอมีบาดแผลที่ยังซึมเลือด แต่สีหน้าดูเหมือนโมโหมากกว่าเจ็บปวด
เธอกวาดตามองไปรอบๆ ซากปรักหักพังอย่างรวดเร็ว บนพื้นมีศพผู้ชายคนหนึ่ง ไม่มีรถบรรทุก!
เธอพุ่งออกไปทางประตูหลังร้าน ในตรอกว่างเปล่า
อ้อมไปที่ถนนหน้าตรอก มองซ้ายมองขวา นอกจากรถที่กำลังลุกไหม้กับศพที่เกลื่อนกลาด ก็ไม่มีอะไรเลย
รถบรรทุกคันใหญ่ขนาดนี้ บรรทุกอาวุธเต็มคันรถ จะระเหยหายไปต่อหน้าต่อตาแบบนั้นได้ยังไง?
ตีลี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าที่เปื้อนเลือดปรากฏความงุนงงที่หาได้ยาก
เธอก้มมองศพชาวบ้านบนพื้น นึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นที่แผงของมุสตาฟา มากับคนชาวเซี่ยคนหนึ่ง