ซ่งหมิงอีตกใจเล็กน้อย ในแววตามีความพิรุธ แต่ปากกลับไม่พูดอะไร
"เจ้าแปลกใจอยู่ใช่ไหมว่าทำไมพวกเขาลงมือกับอีมั่วซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ข้ากลับไม่ทำอะไรเลย"
ซ่งหมิงอีบอกว่าไม่กล้า แล้วตอบอย่างนอบน้อมว่า "ท่านต้องมีแผนของตัวเอง"
คุณนายลู่ยิ้มขมขื่น "แผนอะไรกัน ก็แค่เพราะเชิ่นสิงล้มป่วยลง คนในตระกูลลู่ต่างหวั่นไหว ใครก็มีความคิดของตัวเอง อีมั่วเป็นผู้สืบทอดคนต่อไป การมีเขาอยู่จึงขัดหูขัดตาคนที่คิดร้ายนัก"
หากวันใดเชิ่นสิงจากไป คนต่อไปที่ต้องตายก็คือปู่กับหลานสองคนนี้
ตระกูลลู่ที่งดงามโอ่อ่า ไม่เคยเป็นรังที่สุขสบายเช่นนั้น
"ซ่งหมิงอี"
คุณนายลู่จับมือซ่งหมิงอีแน่น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเร่งร้อนและวิงวอน "เจ้าต้องทำให้เชิ่นสิงหายดี เจ้าต้องทำให้เขาหายดี เข้าใจไหม"
…
ซ่งหมิงอีกลับเข้าห้องด้วยใจที่หนักอึ้ง
ลู่เชิ่นสิงยังนอนแน่นิ่งไม่รู้สึกตัว เครื่องมือที่ต่อกับร่างของเขาส่งเสียงทำงาน
นางนั่งข้างเตียง มองดูชายที่หมดสติอยู่นาน ก่อนจะหยิบชุดเข็มฝังเข็มออกมาฝังให้เขาอีกครั้ง
ท่ามกลางเสียงเข็มเงินที่สั่นสะเทือน ใบหน้าของซ่งหมิงอีเย็นชา แววตาลุ่มลึกไร้ความรู้สึก
หลังการฝังเข็ม เลือดก็ซึมออกจากร่างลู่เชิ่นสิงอีกครั้ง ทั้งเจ็ดทวาร รูขุมขน ล้วนมีเลือดไหล ทั้งร่างเหมือนเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำเลือด
ซ่งหมิงอีบิดผ้าขนหนูร้อนเช็ดตัวให้ลู่เชิ่นสิง เช็ดคราบเลือดบนตัวออก แล้วลูบไล้กล้ามอกแน่นของเขาอย่างไม่ถือสา
"ผิวพรรณ รูปร่าง หน้าตานี่ช่างเป็นเลิศจริง วัน ๆ ได้เสพบุญตาแบบนี้ก็ไม่นับว่าขาดทุนหรอก"
ซ่งหมิงอีฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งลู่เชิ่นสิงอย่างไม่อาย นางลำบากฝังเข็มให้เขาขนาดนี้ ขอของตอบแทนสักหน่อยคงไม่เกินไปหรอก
ความสนใจของซ่งหมิงอีอยู่ที่ร่างของลู่เชิ่นสิง ไม่ได้สังเกตว่าลูกตาของชายหนุ่มขยับ
ครั้งนี้เลือดของลู่เชิ่นสิงออกทั่วทั้งร่าง ที่ขาก็มี
ซ่งหมิงอีเพิ่งจะดึงกางเกงของชายหนุ่ม ทันใดนั้นข้อมือก็ถูกมือใหญ่ที่แห้งกร้านจับไว้ มีเสียงแหบพร่าแต่แข็งกร้าวดังข้างหู "หยุด...หยุดเดี๋ยวนี้!"
"อย่าดื้อ ข้างล่างก็ต้องเช็ดด้วย ไม่งั้นจะไม่เหม็นเน่าหรือ"
ซ่งหมิงอีชะงัก ค่อย ๆ หันกลับไป ก็เห็นชายหนุ่มบนเตียงลืมตาขึ้นแล้ว ในแววตาลุ่มลึกมืดดำวาบแววเยือกเย็น โหดเหี้ยม และแววโกรธกับเจตนาฆ่า
ตอนนั้นเอง สาวใช้เซี่ยวหมิ่นก็เปิดประตูนำอาหารเข้ามา
เมื่อนางเห็นภาพในห้องชัดเจน ถาดในมือก็ร่วงลงพื้นเสียงดัง 'โครม' ก่อนกรีดร้องแล้ววิ่งออกไป
"คุณชายใหญ่ฟื้นแล้ว!"
ไม่นานทางเดินก็เต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าวุ่นวาย ท่านปู่ลู่ คุณนายลู่ หมอ ญาติสายรองตระกูลลู่ ตลอดจนคนใช้และองครักษ์ ต่างหลั่งไหลเข้ามา ห้องกว้างใหญ่เบียดเสียดกันแน่นขนัด
"ไสหัวออกไปให้หมด!"
ท่านปู่ลู่เดือดดาล ฝูงชนไม่กล้าอืดอาด กรูกันออกไปด้านนอก ซ่งหมิงอีก็กำลังจะหันกายตามไปด้วย แต่ข้อมือกลับถูกคว้าไว้
คุณนายลู่จับมือนางไว้ด้วยความตื่นเต้น "หมิงอี เจ้าห้ามไป! การที่เชิ่นสิงฟื้นได้ เจ้าคือความดีความชอบอันดับหนึ่ง!"
ท่านปู่ลู่ก็เหลียวตามองมา สีหน้าเปี่ยมด้วยอำนาจตามเคยผ่อนคลายลงหลายส่วน "หมิงอี เจ้าคือผู้มีบุญคุณใหญ่ของตระกูลลู่"
เดิมทีการหาคนมาแก้เคล็ดให้หลานชายคนโตนั้นเป็นเหมือนคนป่วยหนักคว้าหมอเถื่อน ไม่คิดเลยว่าเชิ่นสิงจะฟื้นขึ้นมาจริง ๆ
ท่านปู่ลู่ยัดใส่กำไลหยกมรกตวงหนึ่งใส่มือซ่งหมิงอี
"ท่านปู่ มันแพงเกินไป"
"นี่คือเครื่องหมายของหลานสะใภ้ใหญ่ตระกูลลู่ เป็นสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับ"
คุณนายลู่ก็เร่งซ่งหมิงอี "ของที่ผู้อาวุโสให้มา ไม่อาจปฏิเสธได้ รีบขอบใจท่านปู่เร็ว"
ซ่งหมิงอีจำต้องรับไว้ "ขอบพระคุณท่านปู่"
ขณะนั้นหมอเซี่ยก็เดินเข้ามา ถอดหูฟังออกแล้วกล่าวว่า "ตลอดระยะเวลาที่รักษามา การทำงานของร่างกายคุณชายใหญ่ฟื้นตัวขึ้นไม่น้อย แต่ว่าเส้นประสาทที่ขาทั้งสองเสียหายรุนแรงมาก การผ่าตัดมีความเสี่ยงสูงมาก ผมแนะนำให้รักษาแบบประคับประคอง"
คุณนายลู่ไม่อยากเชื่อ "หมอเซี่ย คุณไม่มั่นใจจะผ่าตัดหรือ"
หมอเซี่ยถอนใจ "ต้องขออภัย ฝีมือผมไม่ถึง"
ท่านปู่ลู่ถามด้วยน้ำเสียงเครียด "แล้วอาการด้านอื่นของเชิ่นสิงเป็นอย่างไร"
หมอเซี่ยเงียบไปครู่ แล้วตอบอย่างอ้อมค้อมว่า "ที่ตระกูลลู่มีนายน้อยเล็ก ต่อไปภายภาคหน้าตระกูลจักต้องเจริญรุ่งเรือง"
ความหมายที่แฝงไว้ก็คือต่อไปนี้ ลู่เชิ่นสิงนอกจากจะต้องอยู่บนรถเข็นแล้ว ยังไม่สามารถมีบุตรได้อีก คุณนายลู่ทนรับกับแรงกระทบนี้ไม่ไหว สลบไป
"นายหญิง!"
ในห้องเกิดความโกลาหลอลหม่านขึ้นทันใด
ท่านปู่ลู่เต็มไปด้วยความเศร้า "ไม่มีทางเลยจริงหรือ"
"ก็ไม่เชิง" หมอเซี่ยขยับแว่น แล้วว่า "หากตามหาท่านผู้เฒ่าจี้ฉีหวงได้ คุณชายใหญ่ก็มีโอกาสหายดีมาก แต่..."
เมื่อเจ็ดปีก่อน ท่านผู้เฒ่าจี้ฉีหวงได้หายตัวไป หลายปีมานี้ไม่รู้ว่ามีคนตามหาเขาอยู่เท่าไร แต่กลับไร้วี่แววแม้แต่น้อย
ซ่งหมิงอีเงยหน้ามองหมอเซี่ยแวบหนึ่ง แววตาวาบแววสงสัย
ลู่เชิ่นสิงไม่มีสมรรถภาพบุรุษ?
เมื่อครู่ตอนที่นางเช็ดตัวให้เขาอยู่ เขา... ชัด ๆ
หลังจากหมอเซี่ยจากไป คนอื่น ๆ ก็ถูกท่านปู่ลู่ไล่ออกไป ตอนนั้นข่าวที่ว่าลู่เชิ่นสิงฟื้นขึ้นมา ได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองไห่เฉิงอย่างรวดเร็วราวกับพายุ
ในห้องนอน
"นางเป็นใคร"
ลู่เชิ่นสิงพิงหัวเตียง อาภรณ์รอบตัวเปี่ยมด้วยพลังอำนาจล้นฟ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาคู่นั้น ราวกับนัยน์ตาของเหยี่ยว ส่องประกายเย็นเยียบรุนแรง ทำให้ทุกคนที่เห็นใจสั่นผวา
น้ำเสียงเข้มแหบพร่าเพียงเล็กน้อยก็เปี่ยมด้วยความข่มขวัญ
ท่านปู่ลู่ดึงมือซ่งหมิงอีมาแนะนำด้วยรอยยิ้ม "นี่หมิงอี เป็นภรรยาที่ท่านปู่เป็นธุระแต่งให้เจ้าตั้งแต่วันก่อน"
สีหน้าลู่เชิ่นสิงพลันมืดมนลงทันที ดั่งเมฆดำคะนองก่อนพายุฝน ในแววตายิ่งมีพายุซ่อนอยู่
"หย่า! ไล่มันให้พ้นตระกูลลู่เดี๋ยวนี้!"
หัวใจซ่งหมิงอีกระตุกวูบ ลู่เชิ่นสิงยามนี้ไม่ต่างจากสัตว์ร้ายที่คลุ้มคลั่ง ทุกแววตาล้วนแผ่ความอันตรายที่สุดออกมา ขนทั่วร่างนางลุกชันไปหมด
ขณะที่ซ่งหมิงอีกำลังจะฉวยโอกาสนี้จากไป ร่างเล็ก ๆ ก็พุ่งเข้ามาเหมือนกับลูกกระสุน
คือลู่อีมั่ว
เด็กน้อยยืนขวางหน้าซ่งหมิงอีไว้ ตั้งหน้าท่าทางเคร่งขรึมบนใบหน้าขาวเนียน ราวกับนักรบตัวน้อย
"คุณแม่ อย่าไป!"
ซ่งหมิงอีมองดูเด็กน้อยที่ยืนบังหน้านางอยู่ ในใจก็มีไออุ่นวาบขึ้นมา นับแต่ท่านแม่จากโลกไป นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนออกมาปกป้องนางต่อหน้า
อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กน้อย
ลู่อีมั่วสัมผัสได้ถึงการลูบคลำอ่อนโยน ใบหน้าขาวเนียนอดแดงระเรื่อขึ้นมาไม่ได้ หันหลังมองซ่งหมิงอีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผูกพันและนับถือชื่นชม
ท่านปู่ลู่กับลู่เชิ่นสิงเห็นภาพนี้เข้าก็พากันประหลาดใจนัก
ลู่เชิ่นสิงขมวดคิ้วเป็นปม "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่"
ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาอีกแล้วว่าลูกชายต่อต้านผู้หญิงแปลกหน้าเพียงใด แต่ตอนนี้กลับสนิทสนมกับหญิงที่ไม่รู้ที่มาเช่นนี้
ท่านปู่ลู่ถอนหายใจ เล่าเรื่องเมื่อเที่ยงทั้งหมดให้ฟัง แล้วว่า "หลังจากหมิงอีแต่งเข้ามา เจ้าก็ฟื้น และยังช่วยชีวิตมั่วหมั่วได้อีก นางคือผู้มีพระคุณของเจ้า และของทั้งตระกูลลู่ของเรา ฉันไม่มีวันยอมให้เจ้าไล่นางออกไป คืนนี้พวกเจ้าต้องนอนด้วยกัน!"
ลู่อีมั่วฟังแล้วก็ร้อนใจ รีบชี้ที่จมูกเล็ก ๆ ของตัวเอง กระโดดไปมา "หนู หนู หนู!"
"ดี ๆ มั่วหมั่วของเราก็อยู่ด้วย" ท่านปู่ลู่ลูบหัวเล็ก ๆ ของลู่อีมั่ว แล้วจับมือพ่อบ้านลู่เดินออกไป
คลิก!—
ประตูห้องถูกลั่นกุญแจโดยตรง