เป็นอย่างที่คิด ซูเซี่ยเหอไม่ใช่คนอ่อนโยนเลย
หน้าตาสะสวยงดงาม แต่กลับเป็นกุหลาบที่มีหนาม
ไม่อย่างนั้นคงไม่หนีออกจากบ้าน ถึงขั้นเรียกตัวเองว่าข้า
แค่สมองไม่ค่อยดีนัก กล้าใส่น้อยนิดแบบนั้นวิ่งออกมา
หลินเฟิงตากระจ่างมองอย่างชื่นชม พลางเอ่ยอย่างหยอกล้อ "จะโตมากับความกลัวก็แล้วแต่ แต่ที่แน่ ๆ ...ก็โตจริง!"
ซูเซี่ยเหอตอนนี้ถึงรู้สึกหนาวไปทั้งตัว รีบก้มหน้าทันที อืม มองไม่เห็นเท้า!
แต่เห็นสีขาวโพลนเต็มตา
"อ๊าก!"
ซูเซี่ยเหอร้องตกใจ กุมหน้าอกแน่น รีบวิ่งเข้าไปในบ้านด้วยท่าทีตื่นตระหนก
"เจ้าคอยดูเถอะ!"
หลินเฟิงก็ไม่ใส่ใจ แค่ชุดบิกินี่เอง! ไม่ได้เห็นหมดตัวเสียหน่อย
ในยุคหลัง บนชายหาดเห็นได้ทั้งถนน
แต่สำหรับยุคนี้ โดยเฉพาะในชนบท มันต่างออกไป
ตอนนั้นเอง ซูชิวซินที่แต่งตัวเรียบร้อยก็เดินออกมา ส่งสายตาขุ่นใส่หลินเฟิงก่อนเลย
แล้วสำรวจว่าหลินเฟิงบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ แววตาเจือความกังวล
หลินชิงเสียลงมือเลย ตรงนั้นนี่นี่ มองนั่นดูนี่ ยืนยันว่าหลินเฟิงไม่เป็นไร จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
"เสี่ยวเฟิง ต่อไปอย่าเข้าป่าคนเดียวแล้วนะ อันตรายเกินไป"
หลินเฟิงยิ้ม ปลอบใจว่า "คุณอาเล็ก ไม่เป็นไร! ข้ามีไอ้เฒ่าจอมตะกละนี่นา!"
"มันเป็นเจ้าป่าแห่งขุนเขาซะด้วย"
พูดถึงตรงนี้ ซูชิวซินกับหลินชิงเสียเพิ่งสังเกตว่า ไอ้เฒ่าจอมตะกละยังไม่กลับมา
"อือ? ไอ้เฒ่าจอมตะกละล่ะ?" ซูชิวซินถามสงสัย
"อยู่ในป่าท้ายหมู่บ้านน่ะ!"
"ข้ากลับมาเทียมเกวียนลา คืนนี้จะไปในเมือง ขายโสมกับสัตว์ที่ล่าได้"