ซูชิวซินเห็นท่านเฮยยอมอ่อนข้อ ก็ยืดตัวตรงทันที
เอาผ้าเช็ดหน้ายัดใส่กระเป๋า พูดยิ้มๆ
"ท่านเฮย จริงๆ แล้วข้าจวนหายป่วยแล้ว! ดื่มเหล้ากับท่านได้...ท่านเชื่อไหม!"
"ข้า...ข้าเชื่อเจ้าสิ้นคิดน่ะสิข้า!"
"อย่าให้ข้าเห็นเจ้าอีกเลย! ไอ้ผีวัณโรค ข้าพนันชีวิตกับเจ้าอยู่นี่!"
"ท่านนึกว่าข้าตาบอดหรือไง! ท่านหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาดูเองสิ ไอจนเลือดเต็มผืน แล้วบอกจะดื่มเหล้ากับข้า!"
"ข้าว่าท่านอยากให้ข้าตายชัดๆ!"
ท่านเฮยไม่เคยรู้สึกกลัดกลุ้มใจเท่านี้มาก่อน อดกลั้นไม่อยู่ระเบิดคำด่าออกมา
พลางด่าด้วยท่าทางดุร้าย พลางผงะถอยด้วยท่าทีหวาดหวั่น!
ตอนนี้ท่านเฮยเข้าใจแก่นแท้ของการเป็นพี่ใหญ่แล้ว ปล่อยคำขู่แบบขลาดๆ อย่าให้เสียหน้า
ซูชิวซินไม่ถือสา พูดสบายๆ ว่า "แค่ชั่วโมงเดียว ชั่งน้ำหนัก จ่ายเงิน!"
"ช้าไปนาทีเดียว ข้าจะไปนั่งยองๆ หน้าบ้านท่าน อย่าคิดว่าใครจะได้ดี"
ท่านเฮยไม่ด่าต่อ หันหลังกระโจนวิ่งหนี
พอในห้องไม่มีคนอื่น ซูชิวซินก็ปล่อยตัวตามสบายทันที เอามือปิดปากร้องว่า "เจ็บ! เจ็บชะมัด!"
"กัดลิ้นตัวเองน่ะสิ!"
ซูเซี่ยเหอตีไหล่ซูชิวซินด้วยหมัดเบาๆ อย่างหมั่นไส้ ต่อว่ากึ่งเอ็นดู
"เจ้าเล่ห์เพทุบายนัก ไม่นึกเลยว่าเจ้าก็กลายเป็นคนไม่ซื่อไปได้"
"ข้าเองยังไม่ทันได้สติ ถ้าเจ้าไม่หยิกข้า ข้าคิดว่าเป็นเรื่องจริง"
ครอบครัวหลินเหล่าอู่เองก็ยังงงๆ อยู่บ้าง พวกเขาเองก็ยังตั้งตัวไม่ทัน แต่พวกเขาเชื่อหลินเฟิง!
เช่นเดียวกันก็เชื่อซูชิวซินด้วย
ตอนนั้นเอง หลินเป่ยก็พบว่ามุมกำแพงยังมีคนหดกลัวอยู่คนหนึ่ง