กว่าสองชั่วโมง หลินเฟิงก็เข้าเขตอำเภอหลินเจียงแล้ว
ตอนนี้เป็นเวลาตีสามกว่าแล้ว
ซูชิวซินให้ที่อยู่บ้านอวี๋เสี่ยวเชียนที่ได้มาจากไอ้หัวเหลือง
หลินเฟิงไม่รีรอ ปีนกำแพงเข้าไปเลย
ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งเกินมนุษย์ของหลินเฟิงแล้ว เกรงว่ามีเพียงกำแพงพระราชวังต้องห้ามเท่านั้นที่ขวางเขาได้
ประตูบ้านไม่ได้ล็อก หลินเฟิงเดินไปที่เตียงของอวี๋เสี่ยวเชียน
มือที่อุ่น ๆ ตบลงบนแก้มของอวี๋เสี่ยวเชียนที่นอนสลบเหมือนหมูตาย
"ตื่นได้แล้ว!"
"อืม ใครกัน! ไม่เอาแล้ว!"
หลินเฟิงหมดความอดทน ส่งฝ่ามือตบเข้าให้เต็มแรง
"เพียะ!"
"อ๊าก!"
อวี๋เสี่ยวเชียนสะดุ้งตื่นเต็มตา ดวงตาเบิกโพลงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"ฉันเอง!"
เมื่อเห็นหน้าหลินเฟิงชัด ๆ อวี๋เสี่ยวเชียนถึงนั่งตัวตรง ยังไม่หายตกใจ
"เฮีย! ท่านพี่! เข้ามาได้ยังไงนี่!"
"หัวใจผมนี่แทบกระเด็นออกปาก"
หลินเฟิงไม่พูดพล่าม พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "บอกหน่อย ท่านเฮยอยู่ที่ไหน"
"อย่าบอกว่าไม่รู้ ผมไม่เชื่อหรอก!"
อวี๋เสี่ยวเชียนกลอกตาไปมา พูดอ่อย ๆ ว่า "ผมไม่รู้จริง...!"
พูดไม่ทันจบ หลินเฟิงก็ล้วงปืนพกออกมาจากเอวด้านหลัง จ่อหัวอวี๋เสี่ยวเชียน
ปืนพกหนึ่งในสองกระบอกที่ได้มาจากถ้ำนั่นเอง ปืนพกหวังป้า!
ระหว่างทางกลับมา หลินเฟิงลองใช้แล้ว ไม่มีปัญหาอะไร แถมยังลื่นไหล ใช้ดีมาก
"อึกอึก!"
ด้วยความหวาดกลัว อวี๋เสี่ยวเชียนเอามือปิดปากแน่น กลัวจนไม่กล้าพูด ขนตามตัวลุกซู่พร้อมเพรียงกัน