ซูชุนฮวาถูกผลักจนเซถอยหลังไปหลายก้าว เกือบล้มลงไปกองกับพื้น
นางไม่คิดเลยว่า น้องสาวที่ป่วยหนักจะมีแรงมากถึงเพียงนี้
หันกลับไปตวาดเสียงเข้มว่า “น้องเล็ก เจ้าทำอะไรน่ะ”
“พวกเราทำไปก็เพื่อเจ้าทั้งนั้น ตั้งแต่เจ้าถูกฉุดไป พ่อก็กินข้าวไม่ลง พี่เขยเจ้าก็ออกไปขอร้องผู้คนไปทั่ว”
“เจ้าต้องพูดความจริงทุกอย่าง”
“ถ้าพี่สาวคนที่สองของเจ้ากลับมาแล้วไม่เห็นเจ้า จะต้องเศร้าใจมากเพียงใด”
ซูตงเป่าถือโอกาสเดินเข้าไปใกล้ หมายจะจับตัวซูชิวซิน แต่ก็รีบชักมือกลับราวกับถูกฟ้าผ่า สีหน้าหวาดหวั่น
กลัวว่า...
เวลานี้ คนตระกูลซูก็ได้สติขึ้นมาเช่นกัน ต่างพากันถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อม ๆ กัน
ซูชิวซินเป็นวัณโรค! พวกเขากลัวแล้ว!
เมื่อเห็นการกระทำของคนตระกูลซู ซูชิวซินมีสีหน้าเย็นชา มือทั้งสองกำแน่น แต่แผ่นหลังกลับตั้งตรง
หลินเฟิงเอาแต่จะกอดนางอยู่เรื่อย หึ ไอ้สารเลวนั่นมันชอบฉวยโอกาส!
“พี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ฉันไปกับพวกพี่!”
พูดจบ ก็ไม่มองหน้าซูต้าเฉียงและพวกอีกเลยแม้แต่หางตา ก้าวเท้ายาว ๆ มุ่งไปข้างหน้า
เวลานี้เอง พยาบาลน้อยหวังจือจือ สลัดมือจากหัวหน้าคัง พลางตะโกนเสียงดัง
“พี่ชิวซินเป็นผู้ป่วยพิเศษ เป็นวัณโรคปอด”
“ถึงแม้จะรักษาตัวในโรงพยาบาลสิบห้าวันแล้ว จะไม่สามารถแพร่เชื้อได้ แต่เพื่อความไม่ประมาท ฉันจะไปกับพวกพี่ด้วย”
“ฉันจะได้คอยจัดการเรื่องการฆ่าเชื้อให้เรียบร้อย!”
ตำรวจหญิงสองคนสบตากัน
สุดท้าย คนทั้งกลุ่มก็ถูกพาตัวไปสถานีตำรวจทั้งหมด
......
สถานีตำรวจหลินเจียง ห้องสอบสวน!
หลินเฟิงถูกกดให้นั่งบนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง มือทั้งคู่วางบนโต๊ะเล็ก ๆ เก่า ๆ มีกุญแจมือคล้องอยู่
ฝั่งตรงข้าม มีโต๊ะสองตัว ตำรวจในเครื่องแบบสองนาย