หลินเฟิงมองซูชิวซินในอ้อมแขนที่งุนงงไม่แพ้กัน
“เจ้าหน้าที่ตำรวจ คุณหมายถึงเธอเหรอ ตัวประกัน?”
“ใช่แล้ว รีบปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!”
หลินเฟิงนึกว่าธุระตลาดมืดคงแดงขึ้นมา
เขารีบวางซูชิวซินลงตามสถานการณ์
แต่ในชั่วพริบตานั้นเอง ตำรวจหลายนายก็กรูกันเข้ามา กดหลินเฟิงลงกับพื้น ใส่กุญแจมือ
“เฮ้ย เจ้าหน้าที่ตำรวจ ไม่น่าถึงขั้นนี้มั้ง!”
เวลานี้ ซูชิวซินตื่นตระหนกอย่างยิ่ง ผลักไสพวกตำรวจพลางตะโกน
“พวกคุณเข้าใจผิดหรือเปล่า เราไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายนะ”
“หลินเฟิงเป็นคนดี...”
ซูชิวซินยังพูดไม่ทันจบ ในโถงโรงพยาบาลก็มีคนกลุ่มหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
พวกเขาคือ ซูต้าเฉียงพ่อแท้ ๆ ของซูชิวซิน, ซูชุนฮวาพี่สาว, ฉินเจี้ยนเซ่อพี่เขย, และซูตงเป่าลูกชายคนเล็ก
พอเข้ามาก็ดึงตัวซูชิวซินไว้ทันที
“โอ๊ย น้องสาวตัวน้อยของพี่ เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว!”
“พี่ พี่เขย พ่อ แล้วก็น้องชาย เป็นห่วงเธอแทบแย่”
“เจ้าหน้าที่ตำรวจ ไอ้คนนี้แหละ หลินเฟิงเจ้าถิ่นนี่แหละ ฉุดกระชากลูกสาวชาวบ้าน!”
“น้องสาวที่น่าสงสารของพี่ ยังป่วยอยู่เลยนะ ถูกไอ้ปีศาจนี่ฉุดกลับบ้านไป!”
“ทำเป็นหน้าเนื้อใจเสือพามารักษาโรค ถุย แกรีบไปตายซะ ไอ้ระยำที่ฉุดกระชากลูกสาวชาวบ้าน”
......
ซูชุนฮวาร่ำไห้น้ำตาอาบแก้ม มือหนึ่งดึงแขนซูชิวซินไว้ไม่ให้ขยับ
มือหนึ่งชี้หน้าหลินเฟิง จ้องมองด้วยความโกรธแค้น
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด...”
ซูชิวซินยังไม่ทันได้พูดจบ ซูชุนฮวาก็ปิดปากน้องสาวไว้ ก่อนร้องโหยหวนขึ้นมาอีกชุด