ผู้ที่ได้กลิ่นเป็นตัวแรกคือไอ้เฒ่าจอมตะกละ
จมูกของมันฟุดฟิด ๆ นัยน์ตาเล็ก ๆ จ้องเขม็งไปที่กระติกน้ำสองใบในมือของหลินเฟิง
"จมูกดีนักนะเอ็ง!" หลินเฟิงแซวพลางหัวเราะ!
เปิดฝาออก กลิ่นสุราขาวรสเข้มข้นก็ฟุ้งกระจาย
ดวงตาของหลินเหล่าอู่กับห้าพี่น้องเป็นประกายวาววับทันที
ก่อนหน้านี้ พวกเขามีเพียงช่วงตรุษหรือวันเทศกาลเท่านั้นถึงจะได้ดื่มสักสองจอก
ปกติไม่กล้าดื่มให้เปลืองน้ำใจ ยิ่งตอนเข้าป่าด้วยแล้ว
ที่บ้านมีลูกผู้ชายหกคน จนกระทั่งแต่งเมียไม่ได้ เดินไปไหนก็มีแต่เสียงเงินกระทบโป๊กเป๊ก
ก็เพราะหลินเฟิงพาพวกเขาไปตลาดมืด ถึงได้หาเงินได้มากมาย
ช่วงนี้ หลินเหล่าอู่เริ่มมองหาลูกสะใภ้แล้ว!
"ฮ่า ๆ ล้วนแต่เป็นขี้เหล้าทั้งนั้น! รีบไปทำงานเถอะ" หลินเฟิงแซว
"ได้เลย!"
ร่างกายที่อ่อนล้าของทุกคนพลันเปี่ยมไปด้วยพละกำลังอีกครั้ง
มีเพียงไอ้เฒ่าจอมตะกละที่ยังไม่ยอมแพ้ เบียดข้างหลินเฟิงออดอ้อน สายตาจับจ้องกระติกเหล้าไม่วางตา
หลินเฟิงถีบไปหลายทีก็ไม่ยักกะเจียม
ผ่านไปกว่าชั่วโมง เจ็ดคนกับหมูป่าหนึ่งตัวล้อมวงกัน กินเนื้อคำโต จิบสุราบ้างเป็นระยะ
แม้แต่ไอ้เฒ่าจอมตะกละก็ติดใจเหล้าขาว เนื้อย่างกลายเป็นแค่อันดับสอง
หลินเฟิงไม่กล้าให้มันดื่มมาก กลัวเมาแล้วอาละวาด
รอบข้างมืดสนิท ใบไม้ถูกสายลมพัดดังซ่า ๆ
เสียงแมลงร้องนกร้องแว่วมาเป็นระยะ
บนฟ้าดวงจันทร์สว่างดวงดาวกระจ่างพราย ยังเห็นวงรัศมีจันทร์หลายชั้น
แสงจากกองไฟสาดส่องใบหน้าทุกคนเป็นเงามัว ๆ