"ข้าเข้าป่าครั้งนี้คงใช้เวลานานหน่อย"
หลินเฟิงพูดพลางผูกหม้อเหล็กเล็กเข้ากับตัวไอ้เฒ่าจอมตะกละไปด้วย พลางคุยกับหญิงสาวทั้งสามไปด้วย
"หิมะโปรยลงมาสองครั้งแล้ว ข้าจะเข้าป่าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนฤดูใบไม้ผลิ เผื่อหาของดี ๆ ได้มากขึ้น"
ซูชิวซินและหลินชิงเสียเป็นห่วงมาก แต่ก็ห้ามหลินเฟิงไม่ได้ ได้แต่ช่วยจัดเตรียมอุปกรณ์เข้าป่าให้ครั้งแล้วครั้งเล่า
"เสี่ยวเฟิง ตอนนี้บ้านเราก็ไม่ได้ขาดแคลนอาหาร อย่าไปเสี่ยงเลย"
หลินเฟิงยิ้มให้อาเล็กน้อย "ไม่เป็นไร มีไอ้เฒ่าจอมตะกละเจ้าแห่งขุนเขาอยู่ด้วย ปลอดภัยมาก"
"แล้วข้าก็ไม่ได้เข้าป่าคนเดียว ครอบครัวหลินเหล่าอู่ก็ไปด้วย"
"ถึงอย่างนั้นก็ต้องระวังหน่อย" ซูชิวซินยิ้มไม่ออก ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความกังวล
หลินเฟิงคว้าแขนเธอ รวบเข้ามาในอ้อมอกทันที
"ฮ่า ๆ มาเถิด เทพีแห่งโชคชะตา ขอมอบพลังให้ข้าหน่อย"
ซูชิวซินที่ซบอยู่ในอ้อมอกของหลินเฟิง หน้าแดงขึ้นทันใดราวกับกุ้งสุก
"ปล่อย! ไอ้คนลามก!"
ปากก็พูดอย่างนั้น แต่ก็ดิ้นไม่รุนแรงนัก
กอดอยู่นานก็ยังไม่ยอมปล่อย ซูเซี่ยเหอทนดูไม่ไหว เข้ามาดึงทั้งสองออกจากกัน
แต่วินาทีที่ดึงออก หลินเฟิงก็คว้ามือซูเซี่ยเหอไว้ แล้วกอดเข้ามาทันที
อืม! คนนี้สบายตัวกว่ามาก นุ่มนิ่มดี
"อ๊ะ!"
แล้วต่อจากนั้นก็ดิ้นอย่างแรงราวกับปลาตัวใหญ่!
พอนางหลุดจากอ้อมกอด ใบหน้าของซูเซี่ยเหอก็แดงยิ่งกว่าก้นลิงเสียอีก!
"เจ้า... เจ้า... เจ้าไปให้พ้น!"
พูดพลางจะลงมือ แต่ถูกซูชิวซินดึงไว้ แล้วถลึงตาใส่หลินเฟิงอย่างแรง