หนึ่งวันก่อนหน้านี้ กลางป่าลึกในหุบเขา ถ้ำของเสือโคร่ง
ภายในถ้ำมืดสนิท เปลวไฟในหลุมไฟสว่างวูบวาบ
เงาของหลินเฟิงกับเสือที่ตายแล้วทอดบนผนังถ้ำ ปรากฏเลือนราง
ใต้ผนังถ้ำที่ไอ้เฒ่าจอมตะกละฉี่ใส่ กลับมีแสงสีทองอ่อน ๆ ส่องออกมา
“บัด! ไอ้เฒ่าจอมตะกละ เลือดเสือตอนกลางวันนั่นคงไม่มียาพิษหรอกนะ!”
“ฉี่เป็นทองเลยแก! สีทองอร่ามเชียว”
ไอ้เฒ่าจอมตะกละส่ายตัวไปมา ไม่เข้าใจความหมายของหลินเฟิง
นึกว่าเขารังเกียจที่มันฉี่ในถ้ำ
มันหันกลับมา ใช้กีบหลังขุดคุ้ยดินทรายแรง ๆ กลบคราบปัสสาวะซะ
แต่ที่ทำให้หลินเฟิงยิ่งตะลึงก็คือ แสงสีทองบนพื้นนั่นมีมากขึ้นเรื่อย ๆ
“บ้าเอ๊ย!?”
หลินเฟิงพุ่งเข้าไปอย่างไม่แน่ใจ กดไอ้เฒ่าจอมตะกละลงนอนกับพื้นให้มันสงบ
“อู๊ด! อู๊ด!?”
“ถอยไป! ตอนนี้ไม่มีเวลามาเล่นกับเอ็ง”
หลินเฟิงถูกแสงสีทองบนพื้นดึงดูดความสนใจไปหมดแล้ว ดวงตาจับจ้องไปที่กำไลทองคำที่ถูกกวาดขึ้นมา
“ของจริง! ทองคำแท้ ๆ!”
หลินเฟิงกำลังจะยื่นมือไปหยิบ แต่พอเห็นคราบฉี่บนกำไลทอง ก็รีบชักมือกลับ
“ฉัน...ไอ้เฒ่าจอมตะกละ ถ้าฉี่เลอะเทอะอีก ฉันจะตัดไข่แกทิ้ง!”
จนได้! หลินเฟิงหาผ้าผืนหนึ่ง งัดกำไลทองคำออกมา
ถือส่องดูใกล้เปลวไฟอย่างพินิจพิเคราะห์
กลิ่นฉุนของปัสสาวะโชยเข้าโพรงจมูกเกือบทำให้หลินเฟิงสำรอกข้าวที่กินเมื่อคืนออกมา
กำไลทองเส้นนี้ต้องเป็นของชั้นยอดแน่ บนนั้นสลักลายหงส์อย่างประณีต ราวกับมีชีวิต ฝีมือระดับปรมาจารย์อย่างไม่ต้องสงสัย
แม้หลายจุดจะหมองและดำ
แต่ก็ยังคงงดงามยิ่ง
หลินเฟิงพิจารณาอยู่ครู่ใหญ่ แต่กลิ่นฉี่แรงเกินไป จึงจำต้องเก็บก่อน