มือของหลินเฟิงสั่นจนเกือบทำหีบคว่ำ
ข้างในเต็มไปด้วยระเบิดมือ!
เป็นระเบิดมือแบบลูกแตง ห่อด้วยกระดาษน้ำมันหนาและผ้าหยาบ
ตรงกลางมีฟางกับขี้เลื่อย และยังมีผ้ากันชื้นอีกชั้นหนึ่ง
ชาติก่อนของหลินเฟิงเคยเห็นระเบิดมือแบบนี้แต่ในละครต้านญี่ปุ่นเท่านั้น
ในชีวิตจริงก็เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก แถมเต็มหีบเสียด้วย
ภาพที่เห็นน่าตกใจอยู่ไม่น้อย
ถ้าพลาดขึ้นมา เรื่องวุ่นวายต้องตามมาแน่
หลินเฟิงรีบปิดฝาหีบ
เห็นไอ้เฒ่าจอมตะกละยังคงใช้จมูกดุนดันไปมาไม่หยุด หลินเฟิงก็ปวดหัวขึ้นมาทันที
"ไอ้เฒ่าจอมตะกละ ออกไป แก้รีบออกไปเดี๋ยวนี้!"
หลินเฟิงทั้งเตะทั้งถีบ ไล่ไอ้เฒ่าจอมตะกละที่ดึงดันไม่ยอมออกไปให้พ้นถ้ำ
"ฮึดฮัด! ฮึดฮัด!"
ความหมายของไอ้เฒ่าจอมตะกละก็คือ เวลามีเรื่องใช้ เรียกข้าว่าที่รัก ไม่ใช้ก็เตะต่อยถีบถอง
เอ็งยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?!
หลินเฟิงไม่สนใจ หายใจเข้าลึกหลายครั้ง แล้วเปิดหีบต่อ
เปิดหีบที่สองออก หลินเฟิงรู้สึกโล่งใจขึ้นไม่น้อย
กระสุนเต็มหีบ เก็บรักษาไว้ดีมากด้วยผ้ากันชื้นและผ้าน้ำมันหนา ไม่มีรอยสนิมเลยแม้แต่น้อย
หีบที่สาม ปืนพกทีละกระบอก ครบถ้วนสมบูรณ์
อย่างน้อยก็เป็นร้อยกระบอก ปืนพกหวังป้า! [FN: เป็นชื่อเล่นของปืนพก Nambu Type 14 ของญี่ปุ่น]
ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ จะใช้ได้หรือไม่ก็ไม่แน่
แต่ที่แน่ๆ เก็บรักษาได้ดีเหลือเกิน ทั้งผ้าน้ำมันหนา ผ้ากันชื้น และน้ำมันเคลือบปืนอีกชั้นหนา
ตัวปืนสีดำเป็นเงา ไม่มีรอยสนิมหรือคราบสกปรก
หีบต่อๆ มา แทบไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก