ใช่แล้ว ที่นี่คือตรอกที่หลินเฟิงเข้าเมืองครั้งแรกและพาซูชิวซินมา
ที่ที่ไอ้หัวเหลืองไอ้เสี่ยวเชียนถูกซัดน่วม
แน่นอนว่านี่ก็เป็นฐานใหญ่ของไอ้เสี่ยวเชียนกับพวก แหล่งรวมพลเลยทีเดียว
เกวียนเทียมลาถูกล้อมไว้ มีไอ้มือบอนแหวกผ้าหนาที่คลุมเกวียนออกแล้วมองเข้าไปข้างใน
เพียงชั่วพริบตา ตานักเลงเป็นประกายวาววับ ตะโกนด้วยความดีใจ
"เนื้อ! ในเกวียนมีแต่เนื้อ! รวยแล้ว!"
"อะไรนะ!"
ซูชิวซินถอนหายใจ พวกนักเลงนี่ไม่พัฒนาขึ้นเลยสักนิด ยังใช้กลเม็ดเดิม ๆ
ต่อไปก็ต้องข่มขู่แล้วปล้นแน่นอน
ซูชิวซินลุกขึ้นยืน ตะโกนออกไปว่า "อา! จัดการพวกมัน!"
เมื่อได้ยิน หลินเหล่าอู่ที่ไม่รู้ว่ามาที่นี่ทำอะไร ก็ระเบิดอารมณ์ทันที
"ลุย!"
พวกลูกชายบ้านสกุลหลินห้าคน ยิ่งตื่นเต้นใหญ่ ล้วนเป็นชายชาติทหาร ชอบการต่อสู้
ต่อจากนั้นก็เป็นฉากรุนแรงนองเลือด หลินพ่อลูก รุมถล่มนักเลงสิบกว่าคน
เลือดกำเดาไหลพราก หมัดต่อหมัด เนื้อกระทบเนื้อ เสียงร้องโหยหวนดังไม่ขาดสาย
ซูชิวซินนั่งบนเกวียนเทียมลา ไม่ได้กังวล ดูอย่างออกรส
แต่ซูเซี่ยเหอกลับกลัวมาก กอดแขนซูชิวซินไว้แน่น กลืนน้ำลายอย่างประหม่า
ครึ่งเดือนก่อน ตอนนางเร่ร่อนในเมืองก็โดนนักเลงพวกนี้รังแกไม่น้อย
นึกไม่ถึงว่าน้องสาวแท้ ๆ ของนางจะไม่ทันถามอะไร พอมาถึงก็เปิดฉากต่อยทันที
นี่มันไม่มีหลักมนุษยธรรม ครรลองสวรรค์ และศีลธรรมเลยสักนิด
ไม่ถึงห้านาที นักเลงสิบกว่าคนถูกพวกลูกชายบ้านสกุลหลินล้อมจับหัวท้าย โยนลงกับพื้น
ซูชิวซินเลียนแบบหลินเฟิงในคืนนั้น เดินไปตรงหน้านักเลงคนหนึ่ง
"เอ็งจะพูดไหม! ไม่พูดข้าให้อาซัดอีกรอบ!"