ซูต้าเฉียงยังคงถูกจับห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ หวาดกลัวจนน้ำตาไหลพราก
ซูตงเป่าอยากช่วยพ่อตัวเอง แต่กลับถูกหลินเฟิงถีบเข้าให้ กลิ้งไปอยู่อีกข้างหนึ่ง นานทีเดียวกว่าจะลุกขึ้นมาได้
“ยังไม่บอกอีก! ฉันจะทุบฟันเหลือง ๆ ของแกให้แตกหมดปาก เชื่อไหม” หลินเฟิงตะคอกด้วยท่าทีจงใจดุร้าย บุคลิกอันธพาลแผ่กระจายออกมาอย่างรุนแรง
ตอนที่ซูชิวซินส่งค้อนให้ หลินเฟิงและซูต้าเฉียงต่างก็อึ้งไปตาม ๆ กัน
ไม่ใช่แล้ว! เมียถูก ๆ ของฉัน? นี่มันพ่อแกนะ!
ฉันก็แค่ขู่เขาเล่น ๆ นี่แกส่งค้อนมาให้จริง ๆ มันหมายความว่าไง
ฉันเป็นคนดีนะเว้ย!
ซูต้าเฉียงในใจสาปแช่งไปทั่วแล้ว ลูกเขยจะทุบฟันเต็มปากพ่อตา!
ลูกสาวแท้ ๆ ส่งค้อนให้ มันสมเหตุสมผลไหมเนี่ย?
นี่ลูกแท้ ๆ หรือเปล่า?
หลินเฟิงฝืนใจยกค้อนขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนไป “ซู...เซี่ย...เหอ อยู่ไหนนนน?”
ซูต้าเฉียงมองค้อนที่หวือหวืออยู่เหนือหัว กลัวขึ้นมาจริง ๆ แล้ว ร้องตะโกนลั่นว่า “อยู่ใน! ห้องใต้ดิน! ห้องใต้ดิน!”
ซูชิวซินถอนหายใจยาว ๆ อย่างโล่งอก ขยับขาตัวเองที่กำลังสั่นเทาให้มั่นคง
ดีแล้ว ยังดีที่พี่สองยังไม่ถูกบังคับให้แต่งออกไป
ที่มุมด้านตะวันตกของลานบ้าน บนพื้นมีแผ่นไม้หนาปิดอยู่ ด้านบนทับด้วยตุ่มน้ำใบหนึ่ง
ซูชิวซินรีบเลื่อนตุ่มน้ำออก ออกแรงงัดแผ่นไม้ออก
แล้วไต่ลงไปตามบันได
ในยุคนี้ ห้องใต้ดินพบเห็นได้ทั่วไปทางภาคเหนือ ปกติใช้เก็บผักอาหาร วางของกระจุกกระจิก เป็นที่หลบภัยหลีกเลี่ยงอันตราย
แต่ตอนนี้ กลับใช้ขังคนคนหนึ่ง
ซูชิวซินเห็นพี่สาวคนที่สอง ซูเซี่ยเหอ อีกครั้ง น้ำตาก็ไหลรินลงในทันที
เห็นแต่ซูเซี่ยเหอตอนนี้ขดตัวหดอยู่ที่มุมห้องใต้ดิน เท้าถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก