คำพูดของซูชิวซินทำเอาทุกคนตาโต!
หลินเฟิงแคะหู นึกว่าตัวเองฟังผิดไป
"หา? แกพูดว่าไงนะ? พี่สาวรองของแก? เมียข้า? ใครเป็นเมียข้า?"
ทุกคนจ้องไปที่ซูชิวซินพร้อมกัน แม้แต่ซูเซี่ยเหอก็ยังงงตามไม่ทัน
"พี่สาวรองของฉัน ซูเซี่ยเหอ เป็นเมียของนายไงหลินเฟิง!" น้ำเสียงของซูชิวซินสงบและหนักแน่น
"เหวอ! แล้วแกเป็นใคร?"
"ฉันเป็นน้องเมียแก!"
"อะไรวะ??!"
......
สถานการณ์น่าอับอายถึงขั้นแอบเกานิ้วเท้าแกรก ๆ หลินเฟิงงงจนไม่รู้จะพูดอะไร
หลายคนมองซูชิวซินเหมือนเห็นคนบ้า
"ฉันพูดไม่ถูกเหรอ?"
ซูชิวซินแบมือ พลางพูดจาเหลวไหลต่อไปว่า "ตอนนั้นค่าสินสอดที่นายให้...ให้กับพี่สาวรองของฉัน"
"คนทั้งหมู่บ้านเป็นพยานได้!"
ดูออกว่าซูชิวซินไม่ได้ล้อเล่น หลินเฟิงเริ่มร้อนรน
"ใช่ ตอนนั้นข้าตั้งใจจะแต่งกับพี่สาวรองของแก แต่หลังจากนั้น..."
"หลังจากนั้น นายก็เห็นแก่หน้าพี่สาวรองฉัน เลยตกลงรักษาโรคให้ฉัน ค่าสินสอดก็ไม่ได้คืนไง!" ซูชิวซินพูดอย่างเป็นเรื่องปกติ
"ก็ไม่ได้คืนนะ ไม่ใช่เปลี่ยน..." หลินเฟิงงอนิ้วนับ อธิบายตามเหตุผล
"เปลี่ยนอะไรเล่า! ฉันเพิ่งสิบแปด! ยังไม่ถึงอายุแต่งงานเลยนะ?"
"พี่เขย เราจะรู้ทั้งรู้แล้วทำผิดกฎหมายไม่ได้นะ!"
พูดจบ ซูชิวซินก็กระพริบตาให้หลินเฟิงอย่างแนบเนียน
หลินเฟิงพอจะดูออกแล้ว ว่าเด็กสาวซูชิวซินนี่ ต้องการพาพี่สาวรองของนางกลับไปหมู่บ้านเซินซาน
อยากให้ซูเซี่ยเหอหลุดพ้นจากหล่มโคลนตระกูลซู
แต่นี่มัน...ออกจะเล่นเป็นเด็กไปหน่อย! จะเอาให้ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม จะถูกต้องเกินไปก็ไม่ได้