หลินเฟิงถลกแขนเสื้อขึ้น ดวงตาฉายแววเย็นชาจ้องมองทุกคนอย่างไม่ยินดียินร้าย
กลุ่มคนที่ล้อมเข้ามาพลันหยุดชะงักกึก สายตาหลีกเลี่ยงไปมา
ความหวาดกลัวที่เคยถูกไอ้ถ่อยหลินเฟิงกดขี่พลันแล่นพล่านในหัวอก
บางคนพลันถอยกลับสองสามก้าวโดยไม่ได้ตั้งใจ!
ลืมไปได้ยังไงว่าเขาคือหลินเฟิง! ไอ้ถ่อยตัวพ่อที่สู้เก่งที่สุดในทั่วทุกหมู่บ้าน!
ไอ้โหดที่ผู้ชายแกร่งร้อยคนก็มิใช่คู่มือ!
หมู่บ้านก็เป็นแบบนี้แหละ ชอบแห่ตามกันมั่วๆ ไร้ความคิด
พอเห็นของดีขนาดนี้ แถมออกมาทั้งเตา ความคิดแรกก็คือหยิบสักสองสามชิ้นกลับบ้าน!
พอคนแห่มากเข้า ก็ไม่ใช่การปล้นอีกต่อไป แต่กลายเป็นการหยิบ!
เมื่อเห็นว่าคนสงบลงแล้ว หลินเฟิงก็ตวาดอีกว่า "พวกไม่ใช่กงการอะไร ไสหัวไปให้พ้น!"
"ไอ้เหี้ย เสือไม่แยกเขี้ยว คิดว่าฉันเป็นตุ๊กตากระเบื้องรึไง! ไปให้หมด!"
ฝูงชนยังไม่อยากไป ยังอยากดูเรื่องสนุก หลินเฟิงจึงลงมือทันที
จนคนที่สิบกลายเป็นน้ำเต้าวิ่งกลิ้ง ฝูงชนจึงจำใจต้องสลายตัว
แน่นอน ยังมีอีกสองสามคนที่ไม่อยากไป อย่างซูชุนฮวากับฉินเจี้ยนเซ่อ
ทั้งสองเดินเข้ามา รอยยิ้มประจบประแจงปรากฏบนใบหน้า "น้องเขย!"
หลินเฟิงเบิกตากว้าง "ไสหัวไป! ไอ้เหี้ย ยังคิดจะเอาเปรียบฉันอีก พวกแกฉันไม่นับเป็นญาติ!"
"ฉันไม่พูดซ้ำสอง!"
ซูชุนฮวากับฉินเจี้ยนเซ่อไม่คิดว่าหลินเฟิงจะไม่ไว้หน้าขนาดนี้
วินาทีแรกก็หันไปมองซูชิวซินกับซูเซี่ยเหอ!
สองสาวไม่สนใจพวกเขาเลยสักนิด เมื่อเห็นท่าว่าหลินเฟิงกำลังจะลงมือ
ซูชุนฮวากับฉินเจี้ยนเซ่อก็เดินจากไปด้วยความโกรธแค้น