ข้างในนั้นไม่ใช่อิฐเลย แต่เป็นลังถึงที่วางซ้อนกันเป็นตั้ง ๆ!
นี่...นี่มันเผาอะไรกัน!
เผาอิฐ เผาเครื่องปั้นดินเผาก็ไม่เห็นต้องใช้ลังถึงนี่!
"ไม่ใช่เผาอิฐ แล้วก็ไม่ใช่เผาเครื่องปั้นดินเผา!"
ต่งจือเฉวียนตกใจในใจ แล้วพูดตะกุกตะกักว่า "หรือว่า...หรือว่าจะเผา..."
"อะไร?" หลินจื้อเฉียงถามอย่างหมดความอดทน
แต่ตอนนี้ก็ไม่ต้องให้เขาพูดแล้ว
ปากเตาถูกเปิดออกทั้งหมด หลินเฟิงสวมเสื้อผ้าหนา ๆ สวมถุงมือหนา รีบยกตั้งลังถึงที่อยู่ใกล้ปากเตาที่สุดออกมาอย่างรวดเร็ว
ลังถึงแบบนี้เรียกว่าภาชนะบรรจุสำหรับเผาเครื่องเคลือบ ใช้เฉพาะเผาเครื่องเคลือบ
ใส่เนื้อดินสำหรับทำเครื่องเคลือบลงไป เพื่อป้องกันเปลวไฟ เขม่า และเศษเตาหลอมติดบนเครื่องเคลือบ
ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน หลินเฟิงวางตั้งภาชนะบรรจุลงบนพื้น
ค่อย ๆ เปิดภาชนะบรรจุใบแรก!
คนรอบข้างแค่มองแวบเดียว ฝูงชนที่กำลังอึกทึกครึกโครม เสียงทั้งหมดก็เงียบสงัดลงในทันที
ในภาชนะที่เปิดออกนั้น มีชามสีขาวใสราวแก้วหกใบ เปล่งประกายเคลือบที่อบอุ่นดุจหยก!
เหมือนหยกขาวคุนซานที่ขาวดุจหิมะ ไร้สีอื่นปะปนแม้แต่น้อย ราวกับงานศิลปะทีละชิ้น!
หลินเฟิงตื่นเต้นเล็กน้อย หยิบชามเครื่องเคลือบสีขาวใบหนึ่งขึ้นมา ส่องดูกับแสงอาทิตย์
ผนังชามบางราวปีกจั๊กจั่น มองเห็นนิ้วมือด้านหลังลาง ๆ ทะลุใสราวแก้ว
ภายใต้แสงอาทิตย์ ชามเครื่องเคลือบสีขาวเปล่งประกายขาววาววับ มองแล้วตาพร่าเลือนลอย
ต่อมา ชามเครื่องเคลือบสีขาวก็ส่งเสียง "เพี๊ยะ เพี๊ยะ" แผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบของการเกิดใหม่