ซูเซี่ยเหอไม่นับว่าโง่ ทว่าเธอไม่รู้จักแสร้งโง่
ซูชิวซินก็ดูออกเช่นกันว่าหลินเฟิงเสแสร้ง แต่ก็ยังประคองอย่างอ่อนโยน ไม่เอ่ยอะไรสักคำ
ร่างของหลินเฟิงนั้นแข็งแรงดี ทว่าสามวันสามคืนไม่ได้นอน ก็อิดโรยยิ่งนัก
ในเพิงมีเตียงเล็กเรียบง่ายอยู่หลายเตียง เป็นฝีมือพวกลูกชายบ้านสกุลหลินทำขึ้น
ยามปกติพวกเขาพักอยู่ที่โรงเตาเผาเมื่อว่างเว้น
หลินเฟิงถูกสองสาวประคองไว้ เอนกายลงนอน หลับผล็อยไปทันที
ซูเซี่ยเหอยื่นปากยื่นคอ "ไอ้หมอนี่หนักเหมือนซากศพ เอาแต่ฉวยโอกาส!"
ซูชิวซินหัวเราะเบาๆ "พอเถอะพี่ เขาเองก็เหนื่อยจัดแล้ว"
"พวกเราอย่ารบกวนเขา ปล่อยให้นอนเถอะ!"
ซูเซี่ยเหอห่มผ้าให้เรียบร้อย ยื่นมือออกไปบีบแก้มหลินเฟิง
"ข้าบีบให้ตาย ไอ้สารเลว ดูสิต่อไปจะยังมารังแกข้าอีกไหม!"
ซูชิวซินรู้สึกขำ ดึงซูเซี่ยเหอเดินออกไปข้างนอก
ด้านนอก ทุกคนกำลังช่วยกันขนย้ายภาชนะบรรจุสำหรับเผาเครื่องเคลือบ
พี่น้องสองสาวเข้าไปช่วย
ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ภาชนะบรรจุในเตาก็ถูกขนย้ายเข้าโกดังจนหมด
ขั้นต่อไปคือช่วงเวลาเปิดกล่องสุ่ม
คนหนึ่งรับผิดชอบภาชนะบรรจุกองหนึ่ง เปิดออกทีละชั้น
ทุกครั้งที่เปิดออกหนึ่งชั้น ก็มีทั้งเสียงอุทานและถอนหายใจดังระงม!
อุทานในความงามนวลดั่งหยกของเครื่องเคลือบสีขาว ราวกับงานศิลปะ งดงามยิ่งนัก
ถอนหายใจก็เพราะภายในภาชนะบรรจุมีของเสียปะปนอยู่
หลินต้าซานหยิบจานที่มีรอยร้าวใบหนึ่งออกมา ถอนหายใจพลางกล่าว "ของดีถึงเพียงนี้ มีตำหนิแค่นี้คงไม่เป็นไรกระมัง!"
"เอาไปขายตอนมีตลาดนัดก็ได้เงินนี่! ลดราคาให้ถูกหน่อย"