“สินค้าชุดนี้ ฮิฮิ ดูสิพวกเราทำเงินได้เท่าไหร่!”
ไม่ว่าชาติก่อนชาตินี้ การหาเงิน...ล้วนเป็นเรื่องน่ายินดี
หลังจากใช้เวลาช่วงบ่ายตรวจนับ ในที่สุดก็สรุปจำนวนออกมาได้
ชามสี่ใบ จานใหญ่สองใบ จานเล็กสองใบ ชามซุปใหญ่หนึ่งใบ ทัพพีหนึ่งอัน รวมสิบชิ้น บรรจุในกล่องไม้จริง
หลินเฟิงลงทุนเต็มที่ กล่องของขวัญที่สลักคำว่าเครื่องเคลือบขาวเซินซานแค่กล่องเดียวก็ราคาหกหยวน
หลินเฟิงสั่งไว้ล่วงหน้าสองพันกล่องตั้งแต่เนิ่น ๆ ก็เพื่อวันนี้
ภายในกล่องไม้มีร่องล็อคมาตรฐาน ใส่เครื่องเคลือบสิบชิ้นได้พอดี!
โดยเฉพาะครั้งนี้ ข้างในล้วนเป็นชามจานที่มีลายเตาเปลี่ยน จัดรวมกันแล้วงดงามราวกับชุดงานศิลปะ
ชุดละ 46 หยวน คุ้มค่าอย่างยิ่ง
เมื่อหักของเสียออก เหลือทั้งหมดหนึ่งพันหนึ่งร้อยแปดสิบชุด
มูลค่ารวมประมาณห้าหมื่นสี่พันหยวน!
เงินมหาศาลห้าหมื่นกว่าหยวนนั้นเป็นอย่างไร ในยุคที่แม้แต่เศรษฐีหมื่นหยวนก็ยังหายาก
หลินเฟิงเผาเตาครั้งเดียว สร้างเศรษฐีหมื่นหยวนได้ห้าคน ถ้าเทียบค่าเป็นยุคหลังก็ประมาณหกร้อยล้านหยวน
ถ้าเปิดเตาแค่เดือนละสองครั้ง ปีหนึ่งยี่สิบสี่ครั้ง...
คิดไม่ถึง! คิดไม่ถึงจริง ๆ!
แน่นอนว่านี่ยังไม่ได้หักต้นทุน เมื่อหักบรรจุภัณฑ์ ถ่านหิน ค่าแรงและอื่น ๆ แล้ว กำไรสุทธิของเครื่องเคลือบหนึ่งชุดคือสามสิบหยวน!
กำไรสุทธิรวมประมาณสามหมื่นห้าพันหยวน
รวมกับกำไรสามส่วนที่ให้หวังอันกั๋วและหลี่ไป่ชวน หลินเฟิงรับสุทธิประมาณสองหมื่นห้าพันหยวน!
บวกกับสองหมื่นที่หลินหมานชางให้ หลินเฟิงมีทรัพย์สินสี่หมื่นห้าพันหยวนแล้ว!
รวยแล้ว! รวยใหญ่แล้ว!
เมื่อคำนวณได้ว่าหุ้นลมหนึ่งส่วนห้าเท่ากับประมาณห้าพันหยวน หวังอันกั๋วและหลี่ไป่ชวนก็เบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ