ได้ยินเรื่องแต่งเมีย ตาของหลินตงเป็นประกายขึ้นมาทันที
“พี่เฟิง นี่พี่พูดเองนะ! หลังปีใหม่ ไปสู่ขอเสี่ยวเจวียนให้ข้าด้วย!”
หลินเฟิงเชิดคอ “ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น!”
ตอนนั้น... หลินเฟิงยังไม่รู้ว่า เสี่ยวเจวียนแต่งด้วยยากแค่ไหน แต่หลินตงนี่มันตัวดีจริงๆ!
“ดี! ฮ่าๆ!” หลินตงยิ้มแก้มแทบแตก
หลินซีกับหลินหนานอิจฉาตาร้อนผ่าว พากันมองหลินเฟิงด้วยแววตาหวังเต็มเปี่ยม
“ฮ่าๆ! ถ้าพวกเจ้ามีสาวที่ชอบ ข้าก็จะออกหน้าให้เอง!”
ได้ยินคำนี้ พวกลูกชายบ้านสกุลหลินหัวเราะเหมือนพวกบื้อ
จากนั้น หลินเฟิงหยิบเงินปึกหนึ่งยัดใส่อ้อมอกของหลินต้าซาน
“อารอง ช่วงนี้ อากับอาสะใภ้รองและเสี่ยวชิงก็ยุ่งไม่น้อย”
“พันนี้ ท่านเอาไว้ ต่อไปท่านมาช่วยงานที่เตา อาสะใภ้รองกับเสี่ยวชิงว่างจากไร่เมื่อไหร่ ก็มาด้วย”
“ต่อจากนี้ เดือนหนึ่งเปิดเตาที ได้เท่านี้ทุกเดือน ปีละหมื่นสอง!”
หลินต้าซานกับหวังกุ้ยฮวากำลังจะปฏิเสธ แต่หลินเฟิงตัดบททันที
“อารอง หลายปีมานี้ ท่านกับอาสะใภ้รองคอยเก็บกวาดให้ข้าไม่น้อย”
“ข้าเมาแล้วตีคน ชิงของบ้านอื่น ก็ท่านกับอาสามที่เอาหน้าเข้าไปแลก ขอโทษชดใช้ให้”
“ไม่งั้น อาละวาดอย่างที่ข้าทำมาหลายปี คงถูกจับไปดัดสันดานนานแล้ว”
“ข้าไม่มีกิน ก็ไปเกาะท่านกิน ถึงขั้นชิงเงินชิงข้าว ข้าจำได้หมด”
“เมื่อก่อนข้าเกเร พวกท่านด่า แต่ก็ไม่เคยทิ้งข้า”
“ถ้าอากับอาสะใภ้รองยังนับถือข้า ก็อย่าพูดอะไร”