ซูชิวซินและซูเซี่ยเหอแยกจากทั้งสองด้วยความไม่พอใจ
เวลานี้ พี่น้องตระกูลหลินทั้งห้าที่อยู่ด้านหน้าเห็นหลินชิงเสียและคนอื่น ๆ เดินเข้ามา
ก็ผลักฝูงชนออกตรง ๆ พาคนทั้งกลุ่มไปยังด้านหน้าสุด
ซูชิวซินขมวดคิ้วถามว่า “วันนี้คนมากมายอย่างนี้ได้ยังไง”
หลินซีพูดอย่างหัวเสีย “ก็ไอ้เฒ่าจิ้งจอกหลินหมานชางนั่นแหละ”
“ไม่รู้ไปรู้มาจากไหนว่าวันนี้พวกเราจะเปิดเตา”
“พอเช้าตรู่ก็กระจายข่าวเลย”
“ชาวบ้านได้ยินข่าวก็เลยพากันมาดูความครึกครื้นกันเพียบ”
“ไม่รู้มันคิดแผนอะไรอยู่!”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น ซูเซี่ยเหอและหลินชิงเสียก็ขมวดคิ้วเช่นกัน
เจ้าเฒ่าจิ้งจอกหลินหมานชางทำอะไรไม่เคยไร้จุดหมาย ต้องมีเป้าหมายอะไรสักอย่างแน่!
เพียงแต่พวกเขาคิดไม่ออกในเวลานี้ ได้แต่เฝ้าดูไปก่อน
ผู้คนที่ยืนล้อมรอบหลายชั้น เมื่อเห็นซูเซี่ยเหอและซูชิวซินมาถึง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นทันใด
ช่วยไม่ได้หรอก พี่น้องซูชิวซินงดงามโดดเด่น รูปร่างดีเยี่ยม ออกมาก็เป็นจุดสนใจ
โดยเฉพาะหลินจื้อเฉียง ดวงตาจ้องเขม็ง ราคะบนใบหน้ากลั้นไว้ไม่อยู่
หลินเฟิงแววตาเย็นวาบ ก้าวขึ้นไปจับมือหญิงสาวทั้งสอง ให้มายืนข้างหลังตน
หลินต้าซาน หลินต้าเหอ หลินเหล่าอู่และคนอื่น ๆ ก้าวขึ้นมาด้วยกัน บังซูชิวซินและซูเซี่ยเหอไว้
หลินจื้อเฉียงปะทะกับสายตาอันเยือกเย็นของหลินเฟิง ก็ได้สติในบัดดล
ยิ้มแหย ๆ “หลินเฟิง วาสนาดีนี่!”
หลินเฟิงหันหน้าไปทางหลินหมานชาง สีหน้าบูดบึ้ง