ซูเซี่ยเหอดิ้นอยู่ในผ้าห่ม ไม่ยอมโผล่หัวออกมา
ในใจด่าหลินเฟิงอย่างเลือดขึ้นหน้า
รู้แก่ใจว่าหน้าตัวเองเปื้อนเขม่าถ่าน แต่ไม่ยอมเตือน เห็นขำตัวเองเป็นตัวตลก
ไอ้เวรเอ๊ย แกคอยดูเถอะ คราวหน้าฉันจะกัดแกให้ตาย!
วันนี้เป็นวันเปิดเตา นางเองก็อยากไปดูนัก
หลินเฟิงกับพรรคพวกพยายามกันตั้งนานขนาดนี้ นางอยากเห็นว่าหลินเฟิงเผาอะไรออกมากันแน่
หลินเฟิงปากหนักมาก ถึงตอนนี้ก็ยังไม่บอกใครว่าตัวเองเผาเป็นเครื่องเคลือบสีขาว!
นอกจากเขาแล้ว คนอื่นจนป่านนี้ยังคิดว่าเผาเป็นชามดินหยาบ
หลินหมานชางกับหลินจื้อเฉียงยังนึกว่าเผาอิฐแดง อย่างมากก็เดาว่าเผาเครื่องปั้นดินเผา
โทษพวกเขาไม่ได้หรอกที่ไม่คิดไปถึงเครื่องเคลือบสีขาว เพราะในอำเภอหลินเจียงไม่มีโรงงานเครื่องเคลือบสักแห่ง
คนที่ไม่เคยออกนอกอำเภอ รู้ได้ยังไงว่าเครื่องเคลือบสีขาวเขาทำกันออกมายังไง
ในหมู่บ้านยังแทบใช้เครื่องเคลือบขาวคุณภาพดีไม่ขึ้น นึกไม่ถึงเลยว่าในหมู่บ้านเล็ก ๆ จะทำของแบบนั้นออกมาได้!
ซูเซี่ยเหอสงสัยใจจะขาด พอได้ยินในห้องไม่มีเสียงแล้ว ก็ค่อย ๆ เปิดผ้าห่มออก
แต่สิ่งที่ปรากฏสายตา คือใบหน้าคล้ายยิ้มไม่ยิ้ม มีแววสมน้ำหน้าของซูชิวซินกับหลินชิงเสีย ต้าหยากับรองหยา!
“ว้าย!”
ซูเซี่ยเหอร้องลั่น รีบหดกลับเข้าไปในผ้าห่มอีก
ซูชิวซินกับหลินชิงเสียสบตากัน ยิ้มอย่างรู้ใจ แล้วพร้อมใจกันดึงผ้าห่มของซูเซี่ยเหอ