เช้าสว่างแล้ว แสงแดดเจิดจ้า ในป่าเขามีเสียงนกร้องระงม
ชาวบ้านที่กำลังออกไปทำไร่ไถนา เห็นหลินเฟิงแต่งตัวเต็มยศ ต่างพากันทำหน้าราวกับเห็นผี
แล้วก็จับกลุ่มกระซิบกระซาบกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย
“ไอ้ตัวแสบคิดจะทำอะไรน่ะ”
“ปืนล่าสัตว์ มีดล่าสัตว์ นี่มันจะเข้าป่าชัด ๆ”
“คงแค่ทำท่ามั้ง ไอ้เด็กเวรนี่ไม่เคยมีประสบการณ์ล่าสัตว์สักนิด”
“ข้าว่ามันก็แค่เดินวนแถว ๆ เขาใกล้ ๆ แถวนี้แหละ แอ๊บทำเป็นเก่ง”
“ถ้ามันล่าสัตว์ได้ ข้าจะยืนกลับหัวกินขี้เลย”
“ป่าแถวใกล้ ๆ ก็ไม่มีสัตว์อะไรให้ล่าแล้ว มันนี่เอาต้นหอมยัดจมูก แกล้งทำเป็นช้าง ชิ”
“มันคงไม่ตายในป่าเหมือนพ่อมันหรอกมั้ง ดีเลย”
“หมู่บ้านเราจะได้สิ้นเสี้ยนหนามสักที ดีใจจะตาย”
“ไป ๆ ไปซื้อประทัดที่ร้านหลินเอ้อโกว่มาฉลองกัน”
......
หลินเฟิงข้ามภพมา มีประสาทสัมผัสว่องไวทั้งห้า ต่อให้อยู่ห่างร้อยกว่าเมตรก็ได้ยินเสียงชาวบ้านซุบซิบนินทาเขา
แต่เขาก็ไม่สนใจ เดินหน้านิ่ง ๆ ต่อไป
ปากทางเข้าหมู่บ้าน มีชายฉกรรจ์ห้าคน บ้างนั่งยอง ๆ บ้างยืนสูบบุหรี่ เห็นเครื่องแต่งกายของหลินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะมองเปรียบเทียบกับของตัวเอง
เครื่องแต่งกายพรานป่าแทบจะเหมือนกันหมด ทั้งปืน มีด เชือก... เตรียมพร้อมเข้าป่าล่าสัตว์เช่นกัน
หลินเฟิงขุดคุ้ยความทรงจำ นึกขึ้นได้ว่า พวกนี้คือลูกชายทั้งห้าแห่งตระกูลหลินทางฝั่งตะวันตกของหมู่บ้าน
หลินตง หลินซี หลินหนาน หลินเป่ย หลินจง หนุ่มกำยำผิวเข้มกันทุกคน
เป็นพรานป่ามืออาชีพประจำหมู่บ้าน ทั้งครอบครัวหาเลี้ยงชีพด้วยการล่าสัตว์