เพิ่งเข้าป่าเขา หลินเฟิงไม่รีบร้อน หยิบเข็มทิศออกมาก่อน สังเกตสภาพแวดล้อม กำหนดตำแหน่งของตัวเองให้แม่นยำ
จากนั้นชักมีดล่าสัตว์ออกมา ระหว่างที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ก็ทำเครื่องหมายไว้บนต้นไม้ใหญ่ที่ผ่าน
เขายังพอจำลักษณะภูมิประเทศของยอดเขาในละแวกนี้ได้
แต่ว่า เหยื่อและสมุนไพรในพื้นที่แถบนี้ถูกชาวบ้านกวาดเก็บไปจนเกลี้ยงแล้ว
ถ้าจะเก็บสมุนไพรล้ำค่า หรือล่าสัตว์ป่าขนาดใหญ่ ต้องเข้าไปในเขตเขาลึก
ที่นั่นไร้ร่องรอยมนุษย์ ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ ขอแค่ไม่หลงทาง ก็คือภูเขาทองภูเขาเงิน
ด้วยประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เฉียบคมขึ้นของหลินเฟิง ความทรงจำที่ราวกับจำอะไรไม่เคยลืม บวกกับความรู้เรื่องการล่าสัตว์และสมุนไพรที่สั่งสมมาจากชาติก่อน เขาเชื่อมั่นว่าจะหาเงินได้
เวลาผ่านไปเร็วมาก ตั้งแต่ตะวันขึ้นจนตะวันตก หลินเฟิงวิ่งเร็วมาตลอด ลัดเลาะอยู่ในป่าเขาทั้งวัน
เขามีพละกำลังที่เหนือมนุษย์ จึงไม่รู้สึกเหนื่อยมากนัก แต่ท้องกลับหิวจนร้องโครกคราก
โชคดีที่ตอนนี้เข้าสู่ใจกลางป่าเขาแล้ว การเก็บสมุนไพรและการล่าสัตว์เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ
ปลดธนูแข็งแรงจากด้านหลัง อาศัยแสงสุดท้ายของตะวัน หลินเฟิงลดความเร็วลง สังเกตร่องรอยที่สัตว์ป่าทิ้งไว้
ต้นไม้เล็ก ๆ ต้นหนึ่งที่หักอยู่ข้างหน้า ดึงดูดความสนใจของหลินเฟิง
หลินเฟิงเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง รอยหักยังสดมาก
พื้นดินถูกขุดคุ้ย ทิ้งหลุมเอาไว้ น่าจะเป็นหัวของพืชบางชนิดที่ถูกขุดไป