ซูชิวซินเงยหน้าขึ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงเติมฟืน ไม่สนใจคนบางคน
“หยิ่งน่าดู”
โจ๊กลูกเดือยเสร็จแล้ว ซูชิวซินตักให้ตัวเองหนึ่งชาม เดินเข้าห้องตะวันออกแล้วปิดประตู
นางรู้ว่าโรคของนางติดต่อได้ จึงพยายามลดการสัมผัสกับหลินเฟิงให้มากที่สุด
ถึงแม้ว่า ตอนที่ไอ้สารเลวนั่นใช้พี่สะใภ้สองมาข่มขู่นาง นางก็อยากจะแพร่เชื้อให้เจ้าสารเลวนั่นจริง ๆ ถือเป็นการกำจัดสิ่งชั่วร้ายให้สังคม
แต่พอถึงเวลาจริง ๆ ก็ยังปิดปากจมูกแน่นหนา
หลินเฟิงซู้ดโจ๊กที่เหลือจนหมด แล้วเอ่ยขึ้นกับในห้อง
“ฉันจะไปข้างนอกหลายวัน สองสามวันนี้เธอกินข้าวเองนะ”
“ปกติที่บ้านไม่ค่อยมีใครมา ถ้ามีใครมาหาเรื่อง ก็ไอโชว์พวกมันให้ตายเลย เอาผ้าเช็ดเลือดที่เธอไอออกมาโชว์ ขู่พวกมันให้กลัว”
“เปิดระบายอากาศไว้ ถ้าออกแดดดี อย่าลืมเอาผ้าห่มออกมาผึ่งแดด”
“ถ้าฉันไม่กลับมา ข้าวของที่บ้านกินหมด ก็ไปขอที่บ้านหลินต้าซานกับหลินต้าเหอ!”
.......
ซูชิวซินฟังเสียงพร่ำพล่ามของหลินเฟิงจากข้างนอก หัวใจเหมือนถูกบีบอัดแน่น
คำพูดเหล่านี้เหมือน... จะเป็นคำสั่งเสีย!?
นาง... นี่นางกำลังจะถูกทอดทิ้งอีกแล้วหรือ? จะต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว?
สามปีก่อน ตอนนางป่วย ครอบครัวทั้งครอบครัว ไล่นางไปอยู่หลังเขาให้อยู่รอดตายเอง ความรู้สึกถูกทอดทิ้งนั้น ถูกเปิดเผยขึ้นมาอีกครั้ง
ครั้งนี้ จะถูกทิ้งไว้อีกแล้วหรือ?
ซูชิวซินลุกพรวดขึ้น ดึงประตูห้องออกเร็ว ๆ
“เจ้า... จะไปไหน??” เสียงเย็นเยียบ อ่อนแรง และยังแฝงความสั่นเครือ