หลังจากหยอกล้อซูชิวซินเสร็จตามกิจวัตร หลินเฟิงก็ไปนอนด้วยความอารมณ์ดี
ตลอดหนึ่งเดือนต่อมา หลินเฟิงใช้ชีวิตอย่างสบายใจยิ่ง
งานบ้านถูกซูชิวซินและหลินชิงเสียจัดการเรียบร้อย
ทั้งสองคนเกิดมาในครอบครัวยากจน ขยันทำงาน อดทนและไม่กลัวงานหนัก
เมื่อไม่มีงาน พวกนางก็ปั่นจักรเย็บผ้าจนเกือบเป็นไฟ
สาวทั้งสองรับงานตัดเย็บเสื้อผ้าในหมู่บ้าน ว่ากันตามตรง ธุรกิจก็ดีทีเดียว แต่ก็ไม่ได้เงินมากนัก
แม้แต่ไอ้เฒ่าจอมตะกละ ยังถูกจับกดทุกสองวัน ถูกบังคับให้อาบน้ำ จนขนหมูร่วงหมดตัว
งานในบ้านนอกบ้านไม่ต้องให้หลินเฟิงทำเลย หลินเฟิงดีใจแทบบ้า
พาต้าหยากับรองหยาเที่ยวเล่นไปทั่ว ตกปลาที่ริมแม่น้ำ ขึ้นต้นไม้ล้วงไข่นก ขุดดินจับหนู วางกับดักบนภูเขาใกล้ๆ...
เด็กสาวขี้อายทั้งสองที่เคยเก็บตัว กลายเป็นเด็กแสบไปเสียแล้ว
หลินเฟิงไปหาช่างไม้เก่าแก่ในหมู่บ้าน ทำเก้าอี้โยกสำหรับคนขี้เกียจสองตัว
ตอนกลางวันที่แดดดี ก็เอาผ้าห่มคลุม นอนบนเก้าอี้ในสวน โยกไปมาอย่างสบายอารมณ์
แน่นอน หลินเฟิงไม่ได้เอาแต่เล่น
เขาหาช่องทางหาเงินมาตลอด
ต้นยุค 80 ในชนบท ถ้าอยากหาเงิน ทางเลือกที่ดีที่สุดก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง
เช่น สร้างโรงอิฐเตาเผา โรงสกัดน้ำมัน ขนส่งด้วยเกวียนม้าหรือรถแทรกเตอร์ ผลิตเต้าหู้และเส้นหมี่เป็นต้น
ธุรกิจเหล่านี้เกี่ยวกับปากท้องชาวบ้าน ตราบใดที่ไม่โอ้อวดเกินไป ทางราชการก็ทำเป็นหลับตาข้างหนึ่ง
ทำได้และค่อนข้างมั่นคง
แน่นอน หลินเฟิงก็เคยคิดถึงธุรกิจที่กำไรมหาศาลอื่นๆ