“โอ้! ใช่แล้ว พวกแกต้องไม่อยากหย่าแน่ ๆ ชื่อเสียงพวกแกเหม็นเน่าเหมือนขี้หมา บ้านไหนจะตาถั่ว แต่งเข้าบ้านพวกแก!”
“เฉาจวิ้นเซิง ชาตินี้แกคงหาลูกเมียไม่ได้แล้วล่ะ!”
“ยังคิดจะให้อาสะใภ้ฉันเป็นวัวเป็นควาย ปรนนิบัติพวกแกไปตลอดชีวิตอีก!”
“เหอะ ๆ ที่แท้ก็กะแผนอย่างนี้นี่เอง ฝันไปเถอะพวกแก”
“วันนี้ฉันจะวางคำขาดไว้ หย่าแน่!”
“ให้อาสะใภ้ฉันซัดพวกแกอีกสักยก คุกเข่าโขกหัวขอขมา เรื่องนี้ถึงจะเลิกแล้วกันไป!”
“เทียบกับรอยแผลเป็นซ้อน ๆ กันบนตัวอาสะใภ้ฉัน เรื่องหน้าใจที่ผ่านมา ความเหนื่อยล้า และความทุกข์ทรมานที่ลูกสาวลูกพี่ลูกน้องฉันทั้งสองเจอ นี่ถือว่าลดหย่อนให้พวกแกมากแล้ว”
หลินเฟิงพูดจบก็สาวเท้าก้าวไปยืนตรงหน้าตาแก่หวังเหลียง แบมือ ใบหน้าโอหังเต็มที่
คนบ้านหวังโกรธแค้นเต็มอก แต่ไม่กล้าขยับ
เดิมทีคิดจะอาละวาดดิ้นรนตีโพยตีพาย เรื่องจะได้จบ ๆ ไป ไม่คิดเลยว่าจะเจอทรราชที่ไร้เหตุผลยิ่งกว่า
ก่อนบ้านหวังจะมา เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น พวกเขาก็รู้ดี
ใครผิดใครถูก ก็ดูออกง่าย ๆ
ตอนนี้ ด้วยชื่อเสียงของเฉาจวิ้นเซิง ถ้าหย่าไปแล้วจริง ๆ ก็หาลูกเมียไม่ได้แล้ว
บ้านเฉาไม่ใช่บ้านมั่งมีอะไร ไม่ใช่ทะเบียนบ้านในเมือง ยิ่งไม่ใช่คนมีความสามารถ แถมยังตบตีด่าทอเหยียดหยามลูกสะใภ้ ใครจะกล้าไปแต่งด้วยอีกล่ะ
หลินเฟิงก็รู้ดีเหมือนกัน ครั้งนี้เข้าข้างอีกต่างหาก
ถึงไม่ใช่พวกไร้เหตุผลตั้งแต่แรก แต่ปล่อยให้บ้านเฉากับบ้านหวังไม่พูดเหตุผลก่อน แล้วค่อยใช้วิธีทรราชจัดการเด็ดขาด