เด็กสองคนนี่ฉลาดเหลือเกิน
ต้าหยาอยู่ในช่วงเปลี่ยนฟัน เหลืออยู่ไม่กี่ซี่แล้ว แต่ก็ยังกินยาหยุบยาอย่างเอร็ดอร่อย น่าเวทนาจริง ๆ!
หลินเฟิงถึงกับเลิกตากแดด ตะโกนลั่นว่า "ป้าสะใภ้ ต้าหยา รองหยาแอบกินลูกอมอีกแล้ว!"
"อะไรนะ?"
เสียงจักรเย็บผ้าในบ้านหยุดลงทันที "โครม!" หลินชิงเสียหน้าตึงเดินออกมา มือถือไม้กวาด
"ลูกพี่ลูกน้อง! นายนี่มันวายร้ายชัด ๆ! อ๊า!"
"เจ็บ! แม่จ๋า อย่าตีหนูเลย! หนูไม่กินลูกอมแล้ว!"
......
ผ่านไปอีกสิบวัน หลินเฟิงตระเวนไปทั่วภูเขาแถว ๆ นี้หลายลูก
แน่ใจแล้วว่าหมู่บ้านเซินซานเฝ้าขุมทรัพย์ภูเขาโดยไม่รู้ตัว ดินเกาลินที่นี่ไม่เพียงแต่มีปริมาณสำรองมาก แต่คุณภาพยังดีเยี่ยมอีกด้วย
หลินเฟิงไม่ลังเลอีกต่อไป เตรียมลงมือทำเรื่องใหญ่
ตอนนี้สิ่งที่ขาดคือขั้นตอนการขออนุญาต เงินทุน เทคนิค คนงาน วัตถุดิบ ถ่านหิน ที่ดิน การขนส่ง...
อืม ให้ตายสิ คิดแบบนี้แล้ว เหมือนไม่มีอะไรสักอย่าง ขาดทุกอย่างเลยนี่หว่า!
คืนวันนั้นเอง หลินเฟิงหยิบหมูแดดเดียวห้าชั่ง เหล้าสองขวด พร้อมเงินร้อยหยวน ไปที่บ้านเลขาหมู่บ้าน
เลขาหมู่บ้านเซินซานชื่อหลินหมานชาง อายุห้าสิบกว่า รูปร่างไม่สูง พุงพลุ้ยเล็กน้อย
หน้าดำ หางตาตก รอยย่นลึก แต่ดวงตากลับสดใสมีชีวิตชีวา ซ่อนแววเจ้าเล่ห์อยู่ลึก ๆ
กล้องสูบยาแทบไม่เคยห่างมือ มีควันโขมงตลอดเวลา ตัวมีกลิ่นน้ำมันสาบติดอยู่เสมอ
ลูกชายของเขา หลินจื้อเฉียง ปีนี้อายุสามสิบกว่า เป็นหัวหน้าหน่วยย่อยที่สองในทีมผลิตของหมู่บ้าน
รูปร่างหน้าตาเหมือนร่างอ้วน ๆ ของหลินชง มีแต่ความน่าเกลียด ความประพฤติก็ไม่ดี