ใคร ๆ ก็ว่าอุ้งตีนหมีอร่อยนัก แต่มันอร่อยยังไง หลินเฟิงก็อยากรู้เหลือเกิน
หลินเหล่าอู่รู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง
“หลินซีกับหลินตงบาดเจ็บ ต้องหามกลับไป”
“เนื้อหมีได้แต่ซ่อนไว้ก่อน แล้วค่อยกลับมาเอา!”
“แต่ว่า เอาของสำคัญกลับไปก่อนได้!”
“ใช่อุ้งตีนหมีหรือเปล่า ได้ยินว่าอร่อยมาก!” หลินเฟิงเลียริมฝีปาก น้ำลายสอจนห้ามไม่อยู่!
หลินเหล่าอู่หัวเราะพลางอธิบายว่า “ไม่ใช่!”
“คือดีหมี!”
“จากนั้น ถึงเป็นอุ้งตีนหน้าสองข้าง”
“อุ้งตีนหลังด้อยกว่ามาก แต่ก็ยังดีอยู่ น้ำมันหมี หนังหมีล้วนเป็นของดี”
หลินเหล่าอู่สมเป็นพรานเก่า ช่ำชองโชกโชน อะไรดี อะไรไม่มีราคา พูดออกมาได้ทันที
“ครั้งนี้ก็เอาอุ้งตีนหมีกับดีหมีกลับไป”
“เนื้อจะเอาไปได้เท่าไหร่ก็เอาไป”
หลินเฟิงตัดสินชี้ขาด คนตระกูลหลินไม่กี่คนรีบลงมือทันที
......
สองวันให้หลังยามค่ำคืน หลินเฟิงกับครอบครัวหลินเหล่าอู่ฉวยโอกาสตอนมืด กลับเข้าหมู่บ้าน
หลินเฟิงรู้ซึ้งถึงเหตุผลที่ว่าไม้เด่นย่อมถูกลมพัด
เข้าป่าสองครั้งติด ได้ผลผลเก็บเกี่ยวมหาศาล พอจะทำให้คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านตาร้อนผ่าว
ก็กลัวแต่ใครจะใช้ไม้ตายสกปรก ถึงหลินเฟิงจะไม่กลัว แต่เขารำคาญความยุ่งยาก
เข้าป่าครั้งนี้ ได้ผลผลเก็บเกี่ยวดีมาก!
เนื้อกวางแดง เนื้อหมูป่า เนื้อหมี เอากลับมาได้กว่าพันชั่ง
โสมป่าแท่งใหญ่หนึ่งต้น เห็ดหลินจือไฟยักษ์หนึ่งดอก ดีหมีใหญ่หนึ่งเล็กหนึ่ง สองลูก
อุ้งตีนหมีแปดอุ้ง!
คราวนี้ หลินเฟิงตั้งใจจะเก็บเนื้อไว้มากขึ้น!