หลินเฟิงวิ่งหนีไม่คิดชีวิต
ส่วนไอ้เฒ่าจอมตะกละเวลานี้ ซุ่มอยู่บนเส้นทางข้างหน้าเรียบร้อยแล้ว
ดูท่าทางก็รู้ว่ากำลังเตรียมลอบโจมตี
หลินเฟิงไม่เคยคิดเลยว่าไอ้เฒ่าจอมตะกละจะเจ้าเล่ห์เป็นหมาล่าเนื้อได้ถึงเพียงนี้
ขณะที่หลินเฟิงวิ่งผ่านดงหญ้า หมีตัวเมียก็ไล่ตามมาติด ๆ
ไอ้เฒ่าจอมตะกละพุ่งตัวออกมา กระแทกเข้าใส่ท้องหมีตัวเมียอย่างบ้าคลั่ง
เขี้ยวหมูป่าอันแหลมคมแทงทะลวงเข้ากลางท้องหมีตัวเมีย
หมีตัวเมียเบี่ยงตัวหลบ พร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำด้วยความบ้าคลั่ง ยกอุ้งเท้าง้างขึ้น แล้วฟาดลงบนหัวไอ้เฒ่าจอมตะกละอย่างแรง
โชคดีที่ไอ้เฒ่าจอมตะกละหัวไว สะบัดคอหลบ หลบทันได้ครึ่งอุ้งเท้า
ทว่าบนหน้าก็ยังปรากฏรอยเลือดลึกหลายรอย
“ฮึด! โฮก!”
หลินเฟิงฉวยโอกาส หันกลับมา แล้วยิงปืนล่าสัตว์ทันที
“ปัง! ปัง!”
มีกระสุนนัดหนึ่ง ยิงถูกหัวหมีตัวเมียเข้าอย่างจัง
ครึ่งหน้าของหมีตัวเมียระเบิด กระดูกโผล่ออกมา
ถึงกระนั้น ตาแดงก่ำที่เหลืออยู่ของหมีตัวเมีย ก็ยังไร้ความหวาดกลัว มีแต่ความโกรธแค้นไม่สิ้นสุด
มันตามไอ้เฒ่าจอมตะกละไม่ทัน ก็หันมาวิ่งเข้าใส่หลินเฟิงอย่างบ้าคลั่งอีก
“หวังเหล่าอู่ พวกแกนี่มันตัวดีแท้ ๆ!”
ผ่านไปอีกหลายนาทีของการไล่ล่าหวาดเสียว ก็มาถึงหน้าผาแห่งหนึ่ง
ถอยหลังไม่มีทาง
หลินเฟิงฮึดสู้ มุ่งตรงไปยังหน้าผา
เวลานี้ หมีตัวเมียไล่ตามหลังหลินเฟิงมาห่างเพียงห้าเมตร!
อันตรายเสียดแทงแผ่นหลัง!
หน้าผาอยู่ตรงหน้า หลินเฟิงกะจังหวะ เอนตัวไปข้างหลัง เท้าทั้งสองไถลไปกับพื้น หยุดตัวกะทันหัน
จังหวะที่หมีตัวเมียพุ่งตัวจะทับหลังเขา อาศัยแรงมหาศาลจากกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัว... แรงมหาศาลจากกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวนี่เอง ขยับหลบด้านข้างอย่างฉับพลัน