โรงพยาบาลประชาชนอำเภอหลินเจียง
ห้องผู้ป่วยพิเศษ
ซูชิวซินตื่นนอนแต่เช้า มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ ติดอยู่ตลอดเวลา
ใบหน้างามที่ดูอิดโรยเล็กน้อย ขาวราวกับเครื่องกระเบื้อง งดงามดั่งบุปผาบานสะพรั่ง
รอยยิ้มน้อย ๆ อบอุ่น ดวงตาสุกใส กลิ่นอายสงบนิ่ง ทำให้เธอทั้งคนเปล่งประกายเจิดจรัสอีกครั้ง
จนนางพยาบาลหวังจือจือที่อยู่ข้าง ๆ มองจนตาลาย
หลังผ่านการรักษามาครึ่งเดือน อาการป่วยของซูชิวซินดีขึ้นอย่างมาก
จิตใจดีขึ้น คนก็อ้วนขึ้นมาก ใบหน้ามีเนื้อมีหนังขึ้น
"พี่ชิวซิน พี่นี่งามจริง ๆ เลย!"
"พี่เขยนี่มีบุญมาจากชาติที่แล้วแปดชาติแน่ ๆ"
"ครึ่งเดือนก่อน ซูบโทรมขนาดนั้นก็ยังเป็นสาวงาม ตอนนี้อาการป่วยดีขึ้น ก็คือสาวงามผู้เลอโฉมเลยนะ!"
"อยากแต่งงานกับพี่กลับบ้านไปบูชาจริง ๆ!"
ซูชิวซินรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง ใบหน้าฉายรอยแดงสองดวง ยิ่งเพิ่มความงดงามหวานละมุน
"จริง ๆ นะ! พี่ไม่เห็นเหรอ หน้าห้องผู้ป่วยพิเศษ หมอผู้ชายเยอะเหมือนมาเดินตลาด"
"อยากแอบมองพี่กันทั้งนั้น หึ พวกหื่น!"
ซูชิวซินเงยหน้ามองออกไป... หมอผู้ชายที่เดินไปมาเยอะจริงเสียด้วย
อืม มีตั้งหลายคนเดินผ่านไปผ่านมาหลายรอบ ทุกครั้งที่ผ่านประตูก็คอยชำเลืองตามองเข้ามาในห้อง
พอสบตากับซูชิวซิน ก็รีบยืดอกเชิดหน้าขึ้นทันที แต่งรอยยิ้มมั่นใจ...
ซูชิวซินขมวดคิ้ว เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอยังไม่รู้ตัวเลย นึกว่าโรงพยาบาลยุ่งแบบนี้ ไม่คิดว่า...
หยิบหน้ากากบนโต๊ะขึ้นมาสวมใส่