ได้ยินคำนี้ หลินเฟิงก็ขมวดคิ้ว
คำพูดของหลินหมานชาง แม้จะไม่มีอะไรผิด แต่ก็ชวนให้ตีความได้หลายทาง
ก่อนสร้างเตาเผา หลินเฟิงเซ็นสัญญาเช่ากับหมู่บ้าน
พวกนั้นคิดว่าหลินเฟิงเป็นคนไม่มีการศึกษา ดูไม่ออกว่ามีเงื่อนงำอะไร
แต่หลินเฟิงไม่เพียงดูออกแจ่มแจ้ง แต่ยังเซ็นชื่อโดยไม่ลังเล!
เพียงแต่ขอเพิ่มเงื่อนไขค่าปรับ หากผิดสัญญา! หนึ่งหมื่นห้าพันหยวน!
เพราะสร้างเตาเผาก็ใช้เงินแค่หมื่นเดียว ที่เหลือล้วนเป็นกำไร
ของมีค่าไม่ใช่พวกนี้ แต่เป็นเทคนิคและเครื่องจักรของเขาต่างหาก!
หลินเฟิงคิดไว้แต่แรกว่าหลินหมานชางจะเผยความโลภหลังจากสร้างเตาเสร็จ
ไม่คิดว่าเขาจะใจร้อนถึงเพียงนี้ เตาสร้างไปได้ครึ่งเดียว ก็เริ่มหยั่งเชิงแล้ว
โลภ! โลภชะมัด!
ค่าธรรมเนียมเช่ารายเดือนสี่ร้อยห้าสิบหยวนที่เพิ่มขึ้นมา เขายักยอกเข้ากระเป๋าสามร้อย ก็ยังไม่พอใจ
ทว่าหลังขมวดคิ้ว หลินเฟิงก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที
“อาหมานชางพูดถูก! โรงเตาเผานับเป็นสมบัติของหมู่บ้านแน่นอน”
“ผมเป็นแค่ผู้เช่าดำเนินการ”
หลินหมานชางยิ้มกว้างขึ้นอีก ตบบ่าหลินเฟิงพลางหัวเราะ
“อาเฟิงไม่เลว ตั้งใจทำงานเข้า ทุกคนก็รู้ว่าโรงเตาเผาทำเงิน พวกเรารอให้นายร่ำรวยอยู่แล้ว ฮ่าๆ!”
หลินเฟิงก็หัวเราะไปด้วย แต่ฝืนยิ้มจนอยากต่อยใครสักคน!
หลินจื้อเฉียงที่เดินตามหลังก้าวมาข้างหน้าไม่กี่ก้าว ยิ้มจนหน้าเหมือนได้กินน้ำผึ้งราวกับหลี่ขุยร่างดำ
“หลินเฟิง ต่อให้หาเงินไม่ได้ก็ไม่ต้องกลัว ถ้าทำต่อไปไม่ไหวจริง ๆ ก็มีหมู่บ้านช่วยรองรับให้!”