วันนั้นเป็นต้นมา ท่านเฮยก็มีปมฝังใจ
ทุกคืนฝันร้าย ในฝัน ถูกเสือไล่ล่าหนีหัวซุกหัวซุน
และมีคนบ้าคนหนึ่ง ไล่ล่าเสืออยู่อีกที! สองคนหนึ่งเสือแสดงละครไล่ล่าเอาชีวิตรอดในฝัน
จนสะดุ้งตื่นกลางดึก เหงื่อโชกทั้งตัว
ตอนนี้แค่เห็นหน้าหลินเฟิงก็ผวา
เมื่อกี้เผ่นแน่บ เป็นปฏิกิริยาสัญชาตญาณล้วน ๆ
หลินเฟิงใช้แขนคล้องคอท่านเฮย ทำสนิทสนมดึงเขานั่งลงบนโซฟา
“ท่านเฮย ดูท่าท่านจะไม่เห็นข้าเป็นพี่น้องนะ!”
“เจอหน้าข้าก็วิ่งหนี หมายความว่าไง ทำเรื่องขอโทษข้าไว้รึไง!?”
หลินเฟิงยิ้มแฉ่ง แต่ในสายตาท่านเฮย คือรอยยิ้มของปีศาจ
“เปล่า! ไม่มีแน่นอน!”
“เงินสองหมื่นนั้น ข้าเอาไปซื้ออุปกรณ์กับวัตถุดิบขาดตลาดหมดแล้ว”
“แถมยังสิ้นเปลืองน้ำใจคนอีกมาก”
“ไม่เชื่อท่านไปดูในโกดังสิ จำเป็นต้องใช้ทั้งนั้น”
ท่านเฮยเหงื่อกาฬไหลโซมกาย ตอนนี้ขายังไม่อ่อน ก็แค่เกรงหน้าศักดิ์ศรีเจ้านายเลยฝืนไว้
“ดี! ข้าจะไปดู!”
“ถ้าเจ้าหลอกข้า ข้าจะส่งเสือเป็น ๆ ให้เจ้าหนึ่งตัว!”
กำไลไม้ที่ท่านเฮยกำไว้ ร่วงลงพื้นทันที
ตอนนี้ ต่อให้ผู้หญิงข้าง ๆ จะตื้อหนาแค่ไหน ก็ดูออกว่าท่านเฮยไม่ปกติ
ท่านเฮยถูกข่มขวัญนี่!??
งั้นเด็กหนุ่มนี่เป็นใครกัน? ถึงได้เถื่อนกว่าท่านเฮย! แถมยังแผ่รัศมีเหี้ยมเกรียมขนาดนี้?
สายตาที่มองหลินเฟิงเริ่มเยิ้มโดยไม่รู้ตัว
หลินเฟิงไม่สนใจท่าทีของท่านเฮยพวกนั้น ตรงไปยังโกดังห้องตะวันตกทันที
ลูกน้องเฝ้าประตูหลายคน ต่างพากันหลีกทาง เปิดประตูให้ ก้มหัวผงกทำท่าทางนอบน้อมนำทาง