เสียงปืนที่ดังขึ้นเมื่อครู่ ทำให้ทุกคนหุบปาก พวกขี้ขลาดถึงกับยอบลงนั่งกับพื้น ไม่กล้าขยับ
เวลานี้ หลินเฟิงเอาปืนล่าสัตว์จ่อศีรษะหวังซิ่วเอ๋อ ผู้คนรอบข้างตกตะลึงกันหมด
เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ!
ก็แค่ทะเลาะกัน ในหมู่บ้านมันเรื่องปกตินะโว้ย!
หลินเฟิงถึงขึ้นเอะอะก็ชักปืน สมกับเป็นจอมทรราชจริง ๆ
"อีแก่ แกวกปากอีกทีซิ ดูซิว่าฉันกล้าเหนี่ยวไกหรือเปล่า"
"ยังไงใคร ๆ ก็ว่าฉันสติไม่ดี ฆาตกรโรคจิตไม่ผิดกฎหมายหรอก"
หวังซิ่วเอ๋อที่ถูกจ่อกลางหน้าผาก สั่นงันงกด้วยความกลัว ถ้าไม่ใช่เพราะมีปืนจ่ออยู่กลางหน้าผากไม่กล้าขยับ นางคงทรุดลงกับพื้นไปนานแล้ว
ตอนนี้ คนแก่คนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังหวังซิ่วเอ๋อก้าวออกมาเอ่ยปาก
"พ่อหนุ่ม มีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน เจ้าอยากทำยังไง เราคุยกันได้!"
หลินเฟิงเลิกคิ้ว "ท่านเป็นใคร"
"ข้า...ข้าชื่อหวังเหลียง เป็น...พ่อของหวังซิ่วเอ๋อ!"
"อ้อ! แสดงว่าอีแก่คนนี้ถูกท่านตามใจจนเสียนี่นา!"
หวังเหลียงฝืนยิ้มออกมานิด ๆ "นางเป็นลูกคนเล็กที่สุดของบ้านจริง ๆ"
"ข้างบนมีพี่ชายห้าคน พี่สาวหนึ่งคน เลยถูกตามใจจนเหลิง"
หลินเฟิงหันไปมองพวกผู้ชายห้าคนกับพวกผู้หญิงอีกหลายคนที่ยืนล้อมอยู่
"พวกนี้สินะ!"
น้ำเสียงหลินเฟิงยิ่งก้าวร้าวและยียวนมากขึ้น
"ยังไง คิดว่าคนเยอะแล้วจะเอาเรื่องได้เหรอ อยากรังแกพวกเรางั้นสิ!"
"งั้นพวกแกจะรู้หรือเปล่า ว่าฉันเป็นใคร!"
เมื่อได้ยินคำถามย้อนของหลินเฟิง ผู้คนรอบข้างแสดงสีหน้าต่าง ๆ กันไป