ค่ำคืนนั้น ทุกคนกินดื่มกันจนดึกดื่นถึงแยกย้าย
พวกผู้ชายดื่มเหล้ากันหนัก จนกลิ่นเหล้าคลุ้งไปหมด แม้แต่ไอ้เฒ่าจอมตะกละยังถูกมอมเหล้าไปตั้งสองชามใหญ่
ฝ่ายผู้หญิงก็คุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงเจี๊ยวจ๊าวไม่หยุด ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรให้พูดกันมากมายขนาดนั้น
ต้าหยาและรองหยา กินอิ่มแล้วก็เข้านอนแต่หัวค่ำ
กว่าจะเก็บกวาดเสร็จ ก็ล่วงเข้าดึกดื่น
ร่างกายของหลินเฟิงนั้นแข็งแกร่ง ดื่มเหล้าขาวไปกว่าขวดกว่า ก็ไม่มีอาการใด ๆ
ก่อนนอน เห็นหลินชิงเสียจูงมือซูชิวซินเข้าห้องตะวันออก ก็ได้แต่อยากร้องไห้หัวเราะไม่ออก
เขาอยากจะแกล้งเมาแล้วลุยกับซูชิวซินสักหน่อย คิดไม่ถึงว่า อาสาวจะหันไปเข้าข้างคนอื่น ป้องกันราวกับกันขโมย
ไม่รู้ว่าซูชิวซินพูดอะไรกับอาสาว ถึงได้รวมหัวกันเป็นหนึ่งเดียว
ตอนซูชิวซินปิดประตู ยังส่งสายตาท้าทายมาให้หลินเฟิงหลายครั้ง มุมปากยิ้มเยาะ หางตาอาบฤดูใบไม้ผลิ
ทำเอาหลินเฟิงใจคันยุกยิก
เฮ้อ จะสร้างบ้านใหม่ให้อาสาวสักหลังดีไหมนะ
อืม ไม่ใช่สิ เงินที่เหลืออยู่หลายพันน่ะ อยู่ในกระเป๋าของซูชิวซินหมดแล้ว!
ลองคิดบัญชีดูสิ เท่ากับเขาไม่มีเงินแล้วน่ะสิ! เวรกรรมเอ๊ย!
วันรุ่งขึ้น หลินเฟิงตื่นแต่เช้าตรู่
คาดไม่ถึงว่า หลินชิงเสียจะตื่นเช้ากว่าเสียอีก
ทำอาหารเช้าเสร็จ ให้อาหารไอ้เฒ่าจอมตะกละกับลาเสร็จ กำลังถักเปียให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองอยู่
เด็กน้อยสองคน คนหนึ่งห้าขวบ อีกคนหกขวบ
น่ารักน่าเอ็นดูทั้งคู่ แต่ผอมเหลือเกิน ผมแห้งกรังเหลืองซีด ดูแวบเดียวก็รู้ว่าขาดสารอาหาร
ดูท่าคงต้องบำรุงให้ดีหน่อย ดีที่สุดคือหานมผงมาให้
ก่อนที่หิมะจะตกหนัก ยังต้องเข้าป่าไปหาเงินมาบ้าง
"พี่!"
"พี่ชาย!"
เสียงอ่อนหวานสองเสียงดังเข้าหูหลินเฟิง
หลินเฟิงก็ใจอ่อนยวบยาบขึ้นมาทันใด "โอ๋! ต้าหยา รองหยา ดีจังเลย!"