"ต่อจากนี้ ใคร ๆ ก็ต้องพูดถึงแต่เรื่องดี ๆ ของเจ้า น้องสาวชิงเสีย ข้าคือแม่สื่อ!"
"หย่าเถอะ พวกเราแม่สื่อทั้งหลาย จะช่วยเจ้าหาคนดี ๆ ให้!"
"หมู่บ้านเฉาจวงของเรา ก็มีแต่บ้านไอ้เฉาขาดคุณธรรมนั่นแหละที่เลวทราม!"
"ขี้หนู..."
......
เมื่อเห็นบาดแผลบนร่างของแม่ลูกทั้งสาม คนที่มุงดูก็พากันฮือฮาด้วยความโกรธแค้น
ยังมีคนปาเศษผักและไข่เน่าใส่
หวังซิ่วเอ๋อกับเฉาจวิ้นเซิงมีสีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง แต่ก็หวาดกลัวจนต้องหลบไปด้านหลัง
คนมุงดูมากมายขนาดนี้ ไม่ต้องใช้เวลาถึงสามวัน ชื่อเสียงของครอบครัวพวกนางก็จะเน่าเหม็นไปทั่ว
เรื่องซุบซิบแบบนี้ในหมู่บ้านแพร่สะพัดเร็วที่สุด อีกทั้งข่าวใหญ่ขนาดนี้ หลังมื้ออาหารก็จะขึ้นเป็นข่าวเด่นไปทั่วทุกหมู่บ้าน และยังเป็นที่พูดถึงไปได้อีกเป็นปี!
ต่อจากนี้ งานมงคลสมรสงานอวมงคลของตระกูลเฉา การไปมาหาสู่ใด ๆ ก็สูญเปล่าหมด!
แม้แต่ในหมู่บ้านเฉาเองก็อยู่ไม่ได้เช่นกัน
หวังซิ่วเอ๋อรู้ดีถึงความร้ายแรงของผลที่จะตามมา จึงร้องไห้โฮขึ้นมาทันที แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าเสียงดังปัง
กอดขาของหลินชิงเสียพลางอ้อนวอนว่า "ชิงเสียเอ๋ย! ข้าผิดไปแล้ว!"
"ครอบครัวเราผิดไปแล้ว! แม่ขอให้เจ้าอภัย! ขอให้เจ้ายกโทษด้วยเถิด!"
"บ้านเราต่อจากนี้เจ้าเป็นคนตัดสิน ทุกอย่าง เงินทองยกให้เจ้าหมด เด็กหญิงสองคนนี้เราจะเลี้ยงดูอย่างดี!"
"จวิ้นเซิง จวิ้นเซิง รีบคุกเข่าลง ขอโทษเมียเจ้าเร็ว!"
"แม่..."
"คุกเข่า!"
เฉาจวิ้นเซิงคุกเข่าลงด้วย แต่ก็ค่อนข้างไม่เต็มใจนัก แววตาเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตพยาบาทที่ซ่อนไว้ไม่มิด
"ผัวะ!" หลินเฟิงตบหน้าไปอีกฉาด