หลินชิงเสียเดินวนรอบบ้าน ระมัดระวังลูบคลำทุกอย่าง
แม้แต่สบู่ใหม่กับเข็มด้ายก็ไม่ละสายตา
นี่มันไม่ใช่ชนบท นี่มันสวรรค์ชัด ๆ!
ตอนนั้น ไอ้เฒ่าจอมตะกละก็พุ่งพรวดเข้ามาในบ้าน บนหลังหมานั่งต้าหยาและรองหยามาติด ๆ ตรงไปยังห้องตะวันตก
ซูชิวซินร้องตกใจ สีหน้าเปลี่ยน รีบตามไปทันที
หลินชิงเสียก็กลัวเด็กตกจากหลัง ตามไปติด ๆ
ตอนนี้ไอ้เฒ่าจอมตะกละยืนติดผนังห้องตะวันตก ฮึดฮัด ๆ หมุนตัวเป็นวง
มันต้องการให้เด็กน้อยบนหลังหยิบเนื้อรมควันที่แขวนอยู่บนผนังให้
แต่เด็กคู่ที่จับขนแผงคอแน่น กำลังตื่นตากับเนื้อรมควันเต็มผนัง
พวกนางเคยเห็นเนื้อมากมายแบบนี้ที่ไหนกัน ตั้งแต่จำความได้ จำนวนครั้งที่ได้กินเนื้อยังนับด้วยนิ้วมือ
น้ำลายยืดออกมาด้วยความอยาก ใครจะไปสนใจไอ้เฒ่าจอมตะกละ!
ซูชิวซินตีไอ้เฒ่าจอมตะกละด้วยความหมั่นไส้ "แค่ไม่กี่วันเองนะ เจ้าก็อ้วนขึ้นกว่า 20 ชั่ง!"
"ห้ามกิน ขุนให้อ้วนแล้ว ปีใหม่เชือดเจ้ากินหมูสด!"
"ฮึดฮัด! ฮึดฮัด!"
"ออกไปนะ เดี๋ยวเอาข้าวให้กิน!"
ซูชิวซินกอดต้าหยาและรองหยาลงจากหลังหมู ผลักไอ้เฒ่าจอมตะกละออกไปข้างนอก
ตอนนั้น หลินเฟิงเข้ามาพอดี เห็นต้าหยากับรองหยาน้ำลายไหล
รีบพูดว่า "คืนนี้เรากินเนื้อ!"
"ข้าเรียกครอบครัวอารอง ครอบครัวอาสามมาหมดเลยน้องเล็กกลับมา ต้องรวมตัวกัน!"
"อืม หลินเหล่าอู่ด้วย คนเยอะคึกคัก! เนื้อต้มหม้อใหญ่!"
ซูชิวซินยิ้มพลางพยักหน้าตอบตกลง