หลินเหล่าอู่เห็นทั้งสามเข้าใจผิด จึงโบกมือปฏิเสธ "ไม่ใช่ หลินเฟิงไม่เป็นไร"
"เขาสบายดี เรากลับมาจัดการสัตว์ที่ล่าก่อน"
"เนื้อที่ได้มามันเยอะเกินไป พวกเราต้องขนกันสองรอบ"
ได้ยินดังนั้น ซูชิวซินและพวกถึงโล่งอก
ขอแค่หลินเฟิงไม่เป็นไรก็พอ
ในบ้านถ้าไม่มีผู้ชายคอยดูแล ชีวิตต้องลำบากแน่นอน
ถึงแม้ปกติหลินเฟิงจะดูไม่ค่อยพึ่งพาได้ แต่ในบ้านจะขาดใครก็ขาดเขาไม่ได้
"อา แล้วนี่ท่าน..."
กลางดึกมาดึกขนาดนี้ ใครก็ต้องคิดมาก
"คราวนี้เหยื่อล่าได้เยอะมาก พวกเราต้องขนกันสองรอบแล้ว"
"เลขาหมู่บ้านจับตาดูเหยื่อล่าที่เราล่าจากภูเขาเมื่อเร็ว ๆ นี้"
"หลินเฟิงบอกว่าให้ฉวยตอนกลางคืน ลากตรงไปตลาดมืดในตัวอำเภอไปขายเลย"
"ฉันมาขอยืมเกวียนลา"
เหยื่อล่าเยอะ??
หญิงสาวสามคนมองหน้ากัน สีหน้าเปี่ยมสุขอย่างปิดไม่มิด
"ได้! อา ดิฉันจะไปเทียมเกวียนให้เดี๋ยวนี้"
ซูชิวซินเดินเข้าไปในลานบ้าน อย่างคล่องแคล่ว เตรียมเกวียนลาไว้ให้
แล้วค่อย ๆ ลูบหัวลา พลางยิ้มพูดกับหลินเหล่าอู่ว่า "อา ครั้งนี้ดิฉันขอไปกับท่านด้วย"
"พอดีพรุ่งนี้ดิฉันต้องไปตรวจซ้ำที่โรงพยาบาลและรับยา"
หลินเหล่าอู่หัวเราะซื่อ ๆ "ดี! ดี! กินยาสำคัญที่สุด"
ซูชิวซินกินยามาเกือบสามเดือนแล้ว อาการควบคุมได้ดีเยี่ยม
ลุกนั่งเดินเหิน แทบจะเป็นปกติ หรืออาจจะสุขภาพดีกว่าด้วยซ้ำ
แต่ซูเซี่ยเหอก็ยังอดกังวลไม่ได้ เพราะในความทรงจำของเธอ
ซูชิวซินยังคงเป็นภาพของคนอ่อนแอ ผ่ายผอม หนักหน่วงราวกับไร้ทางรักษาเสมอ
"น้องเล็ก พี่ไปกับเจ้าด้วย"