เงาสีเหลืองลายพาดกลอนแวบผ่านไป!
เร็วเกินกว่าที่สายตาของหลินเฟิงในตอนนี้จะมองเห็นได้ชัด
ตัวสีเหลือง รูปร่างใหญ่โต ไม่ใช่กวาง ก็ต้องเป็นเจ้าป่า!
ถ้าเป็นกวางป่า ไอ้เฒ่าจอมตะกละคงไม่กระวนกระวายขนาดนี้ มันคงพุ่งเข้าใส่ไปนานแล้ว
ตอนนี้ ลางสังหรณ์ของหลินเฟิงบอกถึงอันตราย ไอ้เฒ่าจอมตะกละเองก็ดูหวาดหวั่นไม่เป็นผู้เป็นคน
นี่มัน...เจ้าป่า!
แถมไอ้เฒ่าจอมตะกละก็มีอาการผิดปกติตั้งแต่เมื่อวาน
เป็นไปได้สูงว่ามันรู้ตัวแล้วว่ากำลังบุกรุกเข้าไปในอาณาเขตของเจ้าป่า
จมูกของไอ้เฒ่าจอมตะกละไวนัก มันต้องได้กลิ่นปัสสาวะที่เจ้าป่าใช้เป็นเครื่องหมายแน่ ๆ
ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง เพราะตอนกลางวันไอ้เฒ่าจอมตะกละถึงได้ตื่นตัวผิดปกติ ตกกลางคืนก็กินอะไรไม่ลง กินแค่ครึ่งอิ่ม
เช้านี้ยิ่งแล้วใหญ่ ไม่ยอมกินอะไรเลย ผิดปกติ~! ผิดปกติชัด ๆ!
คิดดูอีกที ไอ้เฒ่าจอมตะกละคงตั้งใจปล่อยให้ท้องว่างไว้ กินแค่ครึ่งอิ่ม จะได้วิ่งเร็ว ๆ!
หลินเฟิงลุกขึ้นพรวดทันที แล้วฟาดฝ่ามือลงบนก้นของไอ้เฒ่าจอมตะกละอย่างแรง
แกไม่บอกฉันตั้งแต่แรก! ที่นี่มีเสือนะโว้ย!
บอกตั้งแต่แรกฉันจะได้เลิกรีบเผ่นหนี
ไอ้เฒ่าจอมตะกละก็ทำหน้าตาซื่อบริสุทธิ์ "ฮึดฮัด! ฮึดฮัด!"
หลินเฟิงฟาดให้อีกฝ่ามือ "ยังจะเถียงอีก!"
ให้แกเรียนภาษาจีนตั้งแต่แรกก็ไม่ยอม เห็นไหมว่าภาษาต่างประเทศมันสำคัญแค่ไหน!
"รีบดม ๆ ดู ว่าเสือตัวนั้นอยู่ไหน?"
พูดจบ หลินเฟิงก็เลิกขุดโสม ลุกขึ้นยืน ถือปืนล่าสัตว์กวาดสายตาอย่างระแวดระวังไปทั่ว
เสือเป็นนักล่าที่ใช้วิธีซุ่มโจมตี มันจะอาศัยพงหญ้า โขดหิน และต้นไม้เคลื่อนเข้าใกล้ทีละนิด
มันอาจแฝงตัวอยู่ตรงไหนก็ได้ ขอเพียงเราเผลอแม้แต่นิดเดียว มันจะกระโจนเข้าใส่ทันที