ได้ยินว่าไม่ใช่พวกค้ากำไรเกินควร คราวนี้ครอบครัวหลินหมานชางก็เกิดสนใจขึ้นมา
“เสี่ยวเฟิง ว่าไง! มีเรื่องดีแบบนี้จริง ๆ หมู่บ้านเราต้องสนับสนุนเจ้าแน่นอน”
หลินหมานชางหยิบกล้องยาสูบขึ้นมา ล้วงไม้ขีดจากกระเป๋า จุดยาอย่างเนิบ ๆ
หลินเฟิงยกจอกเหล้าซดพรวดเดียวหมด พูดยิ้ม ๆ ว่า “เราตั้งโรงเตาเผาขึ้นมาสิ!”
“ภูเขาลูกใหญ่ข้างหลังหมู่บ้านเรา ข้าดูแล้วมีดินเหนียว เผาอิฐได้”
“พวกท่านก็รู้ ตอนนี้บ้านเมืองสร้างกันยกใหญ่ ตัวอิฐต้องขาดตลาดแน่”
“หมู่บ้านหลิวเจียคุนไม่ไกลจากเรา มีโรงเตาเผาอยู่ กำไรต่อวันของหมู่บ้านตั้ง 40 กว่าหยวน!”
“ดูสิ หมู่บ้านเขารวยกว่าหมู่บ้านเรามากนัก ขึ้นชื่อว่าเป็นหมู่บ้านอันดับหนึ่งทั่วทุกหมู่บ้าน!”
“พวกเขาทำได้ เราก็ทำได้! ภายใต้การนำของลุงหมานชาง เราด้อยกว่าตรงไหน?”
“ไม่ด้อยเลยสักนิด! เราจะทำได้ดียิ่งกว่า ลุงหมานชาง พี่จื้อเฉียง ล้วนเป็นคนดี จิตใจดี ขายของต้องเก่งกว่าในหมู่บ้านพวกนั้นแน่!”
“ถึงตอนนั้นแย่งลูกค้ามาหมด เราก็รวยสิ!”
“ลุงหมานชาง พี่จื้อเฉียง ป้าสะใภ้ ว่าจริงไหม!”
“ต่อให้โรงเตาเผาอิฐไม่ค่อยทำเงิน เราก็เผาอย่างอื่นได้นี่!”
“พวกชาม จาน ถ้วยกระเบื้อง กาน้ำชาอะไร ทำได้หมด!”
......
หลินเฟิงพูดปนเรื่องจริงเรื่องเท็จ ครอบครัวของหลินหมานชางก็ตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิด
เรื่องสร้างโรงเตาเผาอิฐก็ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยคิด
เวลานี้ ในชนบทมีคนสร้างบ้านใหม่กันไม่น้อย ตกเป็นตลาดของผู้ขาย อิฐแดงขาดตลาด
แถมในอำเภอยังกำลังสร้างโรงเรียน ฉางข้าว โรงงาน ก็ต้องใช้อิฐมหาศาล