"ฮ่าๆ ที่นี่คึกคักจริงเชียวนะ!"
เสียงแทรกดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชน
จากนั้นชาวบ้านที่มุงดูถูกดันออก เผยให้เห็นร่างของหวังอันกั๋วและหลี่ไป่ชวน
ด้านหลังยังมีคนอีกห้าหกคน ในนั้นมีเซี่ยโหวเฉา ซือหม่าจิ้น และหลินเหล่าอู่!
"โอ้โฮ! เจ้าแก่เถียนก็อยู่ด้วย!"
"อั๊ยยะ! เว่ยจี้ก็อยู่ด้วย วันนี้มันอะไรกันเนี่ย? รวมพลใหญ่หมู่บ้านเซินซานเลยนะ!"
น้ำเสียงของหลี่ไป่ชวนแฝงความผ่อนคลายและหยอกล้อ ทั้งยังเจือความสงสัยและพิจารณา
เถียนกวงพอมองเห็นหวังอันกั๋วและหลี่ไป่ชวนเป็นคนแรก ใจก็ตึกตัก
ลอบคิดว่าเรื่องไม่ดีแล้ว!
ใบหน้าบวมเป่งของเว่ยจี้ เผยรอยยิ้มขมขื่น วันนี้เกิดเรื่องไม่คาดคิดต่อเนื่อง คงจบด้วยดีไม่ได้แล้ว
"ผู้จัดการหวัง ผู้จัดการหลี่ หัวหน้าเซี่ยโหว หัวหน้าซือหม่า บังเอิญจังเลยนะครับ!"
"นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอที่หมู่บ้านเซินซาน!"
เถียนกวงเก้อเขินเดินไปจับมือกับพวกเขา พลางส่งสายตาลับ ๆ ให้แวบหนึ่ง
ความหมายชัดเจนมาก พวกคุณมาทำไม?
แต่ทั้งสี่คนกลับพากันเบี่ยงสายตาจากเถียนกวง มองไปยังหลินเฟิงที่ยืนอยู่กลางฝูงชน!
เมื่อเว่ยจี้เข้าไปจับมือ พวกหวังอันกั๋วและหลี่ไป่ชวนเห็นหัวที่โดนซ้อมจนเหมือนหัวหมูก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น โยกตัวไปมา
ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย!
"หัวหน้าเว่ยใหญ่ ท่านเป็นอะไรไปเนี่ย? โดนซ้อมหรือ? ภาพลักษณ์นี้ ดีกว่าเดิมนะ! ดี...ตลกดี! ฮ่าๆ!"
เว่ยฟาหน้าถมึงทึง แต่ก็ยังฝืนยิ้มเจื่อน ๆ ออกมา