หวังอันกั๋วกับหลี่ไป่ชวนสบตากัน ในแววตาฉายแววใจเต้น
แล้วสื่อสารทางสายตา บรรลุข้อตกลงในพริบตา
“ฮ่า ๆ น้องหลิน พูดอะไรอย่างนั้น เรื่องของเจ้า ก็คือเรื่องของข้า”
“ใช่ เถ้าแก่หวังพูดถูก ข้าเบื่อหน้าสองคนนั้นมานานแล้ว”
“ท่านวางใจได้เลยน้อง อีกเดี๋ยวก็เสร็จ”
“ฮ่า ๆ!”
“หึ ๆ!”
“ฮี่ ๆ!”
ทั้งสามสบตากันอีกครั้ง คราวนี้ข้อตกลงสำเร็จในชั่วพริบตา
ด้วยความสามารถของสองท่านนี้ จะดึงสองคนนั่นลงจากตำแหน่ง อาจต้องใช้สายสัมพันธ์ไม่น้อย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
เครื่องเคลือบขาวเซินซานเป็นโรงเตาเผาเครื่องเคลือบสีขาวแห่งเดียวในอำเภอหลินเจียง
แถมกล่องของขวัญเครื่องเคลือบสีขาวต้องขายดีแน่ และยังขยายไปถึงอำเภอและเมืองรอบข้างได้
เครื่องเคลือบสีขาวในประเทศส่วนใหญ่ส่งออก นี่คือตลาดน่านน้ำสีครามที่กว้างใหญ่ อุปทานไม่พออุปสงค์แน่นอน
กำไรสิบห้าส่วน...ชวนใจหวั่นไหวยิ่งนัก!
น้องหลินรู้จักเอาตัวรอด! มีอนาคตไกล!
“ฮ่า ๆ พี่หวัง พี่หลี่ เครื่องเคลือบสีขาวก็แค่จุดเริ่มต้น น้องอย่างข้ายังมีฝีมืออีกมาก!”
ได้ยินดังนั้น หวังอันกั๋วกับหลี่ไป่ชวนก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ฮ่า ๆ ดี! เสี่ยวเฟิง เอาไหมให้ข้าจัดการเลขาหมู่บ้านของเจ้าด้วย”
“นั่นมันอสรพิษ อย่าปล่อยให้มันมาก่อกวนโรงเตาเผาเครื่องเคลือบขาวของเรา”
หลินเฟิงยิ้ม “ไม่ต้องก่อน ข้าจะจัดการเอง รู้สึกว่ามันยังมีคนหนุนหลัง”
“ข้าจะตกปลาดูก่อน”
“รอสักครู่ พวกเราทำเป็นเจรจาแตกหัก ท่านให้เถียนกวงกับเว่ยจี้จับข้าเข้าคุก”
“ข้าจะเข้าไปอยู่ข้างในสองสามวัน”
“ถึงเวลานั้น หลินหมานชางต้องอดใจไม่ไหว ยึดโรงเตาเผาเครื่องเคลือบสีขาวแน่”