ซูชิวซินยืนอยู่หน้าประตู จ้องเขม็งใส่หลินเฟิงด้วยความโกรธ
"เจ้า... แค่ก ๆ... เจ้าบอกว่าจะปล่อยพี่สาวรองของข้าไป แค่ก ๆ!"
หลินเฟิงจงใจทำท่าทางไร้ยางอาย พลางพูดอย่างหยอกเย้าว่า "ข้าพูดไปแล้วนี่"
"แต่มีข้อแม้ว่าเจ้าต้องเป็นเมียข้า!"
"ถ้าเจ้าป่วยตายหรืออดตาย เจ้าว่าเงินค่าสินสอดของข้าจะไม่จมน้ำไปหรือ?"
"ข้าก็เลยต้องไปเอาพี่สาวรองของเจ้ามาแทน!"
"พูดแบบนี้ ชีวิตของเจ้าน่ะ เกี่ยวข้องกับความสุขของพี่สาวรองเจ้าเลยนะ!"
"อ่า ได้ยินมาว่าพี่สาวรองเจ้างามนัก"
"เป็นสาวงามอันดับหนึ่งที่คนทั่วทุกหมู่บ้านยอมรับ ตอนไปสู่ขอข้ากินเหล้าไปหน่อย เลยไม่ได้เห็นชัด ๆ สักที"
"ตกลงสวยขนาดนั้นจริงหรือเปล่านะ! หน้าอกเป็นสง่าหรือไม่? ข้าชอบคนอกโต!"
"อ่า ถ้าจับตัวนางมาได้สักวัน คงได้ตีสักสามหน!"
"ข้าน่ะ ค่อนข้างจะรอดูเลยล่ะ!"
ซูชิวซินมีแววโกรธจัดยิ่งขึ้น เม้มริมฝีปาก จ้องหลินเฟิง ท่าทางเหมือนลูกแมวที่อยากจะเขมือบเหยื่อทั้งเป็น
"เจ้าฝันไปเถอะ!"
"ฮึ!"
จากนั้น ซูชิวซินก็ยกเนื้อแพะเข้าไปในห้องตะวันออก ปัง! แล้วกระแทกประตูอย่างแรง
ฝุ่นบนคานบ้านร่วงลงมา
"แล้วข้าไม่ต้องให้เจ้ามารักษาโรคให้ข้า! แค่ก ๆ!"
ซูชิวซินตะโกนจบ ก็ไออย่างรุนแรง
นางโกรธขึ้นมาจริง ๆ พี่สาวรองของนางเป็นคนใจดี งดงาม ร่าเริง เป็นคนที่สดใสและสมบูรณ์แบบที่สุดในสายตาของนาง
และเป็นแสงอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในช่วงที่ชีวิตของนางมืดมนที่สุด
ทุกครั้งที่พี่สาวรองเอาอาหารมาให้ จะนั่งอยู่หน้าถ้ำ ให้กำลังใจนาง บอกให้นางอย่ายอมแพ้