เมื่อวานหลินต้าซานนำเนื้อกลับไป แล้วเอารถเข็นสองล้อมาส่งคืน
วันนี้เข้าเมืองได้ก็เพราะมัน!
ช่วยไม่ได้ ตอนนี้คือปี 1981
หมู่บ้านเซินซานเป็นหมู่บ้านห่างไกล ปีใหม่ไปเยี่ยมญาติ ใช้เวลาเดินทางสองสามวันเป็นเรื่องปกติ การคมนาคมไม่สะดวกอย่างยิ่ง
พาหนะทันสมัยชิ้นเดียวในหมู่บ้านคือจักรยานมือสองของเลขาหมู่บ้าน
ซึ่งข้างบนจัดมาให้เพื่อสะดวกเวลาไปประชุมที่ตำบล
ไม่มีทางเลือก หลินเฟิงจำต้องลากรถเข็นสองล้อเดินไปอำเภอเมือง
มาสำรวจเหยื่อที่เหลือกัน
กวางมูสสองตัว หลินเฟิงตั้งใจจะเก็บไว้ตัวหนึ่ง
หลักๆ จะให้เป็นเสบียงของไอ้เฒ่าจอมตะกละ มันเป็นเจ้าถังมหาภัย
ถึงในเมืองแล้วค่อยซื้ออาหารหมูมาผสมรวมกัน ก็จะอยู่ได้อีกนาน
ส่วนกวางมูสอีกตัวที่ใหญ่กว่าหนักถึง 900 ชั่ง!
เนื้อกวางโร 50 ชั่ง!
นกป่าสี่ตัว กระต่ายป่าห้าตัว
ที่เหลือคือแพะป่า หลินเฟิงไม่คิดจะขาย เก็บไว้กินเอง
เมื่อวานหลินต้าเหอชำแหละเนื้อทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว
หลินเฟิงนำเนื้อมากองตรงช่วงท้ายของรถเข็นสองล้อ แล้วห่อด้วยผ้าหนา
ด้านหน้ารถเข็นสองล้อปูฟางแห้งหนาๆ
ทุกอย่างพร้อมเรียบร้อย
หลินเฟิงผลักประตูห้องด้านตะวันออก เห็นซูชิวซินหลบอยู่มุมกำแพง
"ไปกันเถอะ! ฉันพาเธอเข้าเมือง"
ซูชิวซินไม่ขยับตัว กอดเข่าอยู่ในมุม สายตาเย็นชา ไม่เคลื่อนไหว
"ฉันไม่ไป! แค่กๆ!"
"ฉันไม่ได้ติดค้างอะไรนาย และนายก็ไม่ได้ติดค้างอะไรฉัน"
น้ำเสียงเยือกเย็นยิ่ง
ซูชิวซินรู้ดีว่า การจะรักษาโรคของเธอให้หาย ต้องใช้เงินมากมาย มากมาย มหาศาล!