หลินเฟิงกับพวกอีกสองคน บวกกับไอ้เฒ่าจอมตะกละ ช่วยกันลากเหยื่อกลับมา
ในลานบ้าน ซูชิวซินนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเดียวในบ้าน มองหลินเฟิงที่เดินก้าวใหญ่เข้ามา
ดวงตาดุจดวงดาว เรียบเฉยแต่แฝงประกายแสงอยู่บ้าง
แค่นั่งอยู่ตรงนั้น ก็ให้ความรู้สึกเปราะบางราวกับกิ่งหลิวอ่อนต้องลม
หลินเฟิงเห็นซูชิวซินก็เลิกคิ้ว "เมียจ๋า ฉันกลับมาแล้ว!"
"คิดถึงฉันบ้างไหม คงคิดถึงจนนอนไม่หลับเลยสินะ!"
"เมื่อกี้ยังเห็นเจ้าเป็นหินเมียมองอยู่ที่ปากหมู่บ้านเลย"
"ยังไงเราก็ยังไม่ได้เข้าหอ เจ้ากระหาย เจ้าอยาก ฉันเข้าใจได้ทั้งนั้น!"
ประกายตาในแววตาของซูชิวซินพลันกลายเป็นคมดาบ
ถ้าแววตาฆ่าคนได้ หลินเฟิงคงตายไปพันครั้งแล้ว
"แค่ก ๆ!"
"แค่ก ๆ!"
ถลึงตาใส่หลินเฟิงอย่างแรง มือทั้งสองข้างจับไม้เท้า โยกเยกยืนขึ้น แล้วเดินเข้าบ้านไป
หลินเฟิงขมวดคิ้ว
ก่อนเขาจะไป ก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดนี้ อาการป่วยกำเริบแล้วหรือ?
แต่พอเขาเห็นถุงข้าวที่ว่างเปล่า ก็เข้าใจในทันที
ของที่เหลือไว้แต่เดิมก็น้อยมาก คนหนึ่งคนประทังได้สักหกเจ็ดวันก็ดีแล้ว
นี่มันวันที่แปดแล้ว ดูท่าแม่นางน้อยคนนี้จะไม่ยอมเชื่อฟัง สองวันแล้วไม่ได้กินอะไรเลย
หลินเฟิงขมวดคิ้วพูด "ไม่ได้บอกให้ไปหาอารองกับอาสาม..."
ยังพูดไม่ทันจบ หลินเฟิงก็หุบปาก
ด้วยนิสัยหยิ่งยโสและท่าทีเฉยชาต่อความเป็นความตายของนาง แล้วจะไปขออาหารได้อย่างไร
"เป็นความผิดข้าเอง!"
"เมียจ๋า เจ้าใกล้จะอดตายอยู่แล้ว ยังไปรับฉันที่ปากหมู่บ้านอีก นี่มัน...นักรบผู้ไม่กลัวตายดี ๆ นี่เอง!"