หลังจากที่หวังอันกั๋วและหลินไป่ชวนจากไป
หลินหมานชาง หลินจื้อเฉียง และหลินโหย่วไฉ เผยสีหน้าดีใจทันที
นับจากนี้ เตาเผาเครื่องเคลือบสีขาวที่สร้างขึ้นด้วยเงินกว่าสามหมื่นหยวน ก็อยู่ในมือพวกเขาแล้ว
หลินหมานชางกับลูกชายไม่ต้องใช้เงินสักแดง แค่ใช้เล่ห์เพทุบายก็ได้แม่ไก่ที่ออกไข่เป็นทองมา
ขนาดช่องทางขายยังมีให้พร้อม ทั้งยังได้รู้จักกับผู้มีอิทธิพลในเมืองอีกด้วย
ขอแค่ผลิตเครื่องเคลือบสีขาวออกมาได้ ก็รวยเละเทะกันไปเลย
"เร็วเข้า! โหย่วไฉ! ไปเชิญอาจารย์ไป๋เจิ้งชี่มาเร็ว!"
"ต่อจากนี้ก็ต้องพึ่งเขาแล้ว! วันละห้าสิบสิบเหมาไม่ใช่ให้ฟรี ๆ"
หลินโหย่วไฉพยักหน้า ออกไปเชิญคน
ในเตาเผาเครื่องเคลือบสีขาว เหลือเพียงหลินหมานชางที่ทะนงตนว่ายิ่งใหญ่ กับหลินจื้อเฉียงที่ทะเยอทะยานเต็มที่
"พ่อ คราวนี้เราทำได้แล้ว ฮ่าฮ่า!"
"มีเตาเผาเครื่องเคลือบสีขาวนี้ ก็มีเงินไหลมาเทมาไม่ขาด ลูกจะไปซื้อห้องชุดในเมือง"
"ใช้เงิน! ให้ของกำนัล! ลูกจะไปทำงานในเมือง จะเป็นคนเมืองเสียที ฮ่าฮ่า!"
หลินจื้อเฉียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ราวกับชีวิตที่แสนดีอยู่แค่เอื้อมมือไปก็ถึง
แต่หลินหมานชางกลับสงบสติลง จ้องเขม็งไปที่ลูกชายโง่ ๆ ที่หัวเราะลั่น "ยังไม่ได้เวลา! รอให้ผลิตเครื่องเคลือบสีขาวได้ก่อนค่อยว่า!"
"แกก็เห็นแล้ว หลินเฟิงปั้นเครื่องเคลือบสีขาวชั้นเลิศได้นะ!"
"พ่อก็ระวังเกินไป..
"ในส่วนต่อไปจะเป็นอย่างไร" หวังอันกั๋วเอ่ยขึ้นก่อน
หลี่ไป่ชวนพ่นควันบุหรี่ แล้วตอบพร้อมรอยยิ้ม "แกทำเป็นเสือใหญ่ไปได้! ยังจะเรียกผู้จัดการหลี่อีก!"