ด้วยสายตาของหลินเฟิง แค่มองก็รู้แล้วว่าคนที่จะวิ่งหนีคือซูเซี่ยเหอ
ไม่รู้ว่าแม่สาวน้อยนี่กินอะไรผิดสำแดง ถึงได้มาโผเข้ากอด อาสามานอนกกให้ถึงที่
เดิมทีซูเซี่ยเหอตั้งใจจะมาซ่อนเงิน เงินก้อนโตถึงหนึ่งหมื่นเจ็ด ซ่อนที่ไหนก็รู้สึกไม่ปลอดภัย
ซูชิวซินกับหลินชิงเสียก็ไม่ช่วยอะไร ได้แต่มองดูซูเซี่ยเหอทำท่าลุกลี้ลุกลน เดินหาที่ซ่อนเงินทั่วห้อง
สุดท้าย ซูเซี่ยเหอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ก็เลยเอาเงินสองหมื่นที่เดิมมีอยู่ที่บ้าน รวมกับหนึ่งหมื่นเจ็ดนี้ ซ่อนไว้ใต้เตียงของหลินเฟิงทั้งหมด
ด้วยชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ของหลินเฟิง ใครมันจะกล้ามาขโมยเงินใต้เตียงเขา
พอซ่อนเงินเสร็จ ตอนลุกขึ้น ได้กลิ่นของหลินเฟิงบนเตียง ก็เหมือนโดนมนต์สะกดให้นั่งลง อยากลองนอนดูสักพัก
แต่กลิ่นนี้อาจจะให้ความรู้สึกปลอดภัยเกินไป แค่ชั่วพริบตาเดียวก็หลับไปแล้ว
หลินชิงเสียกับซูชิวซินเห็นว่าซูเซี่ยเหอหายเข้าไปนานแล้วไม่ยอมออกมา ก็เลยเข้าไปดู
แม่เจ้า! ซ่อนเงินซ่อนเข้าไปในผ้าห่มซะงั้น พวกนางไม่ทักท้วง ค่อย ๆ ย่องออกมา ทำเป็นไม่เห็น
จนกระทั่งหลินเฟิงกลับมา เปิดผ้าห่มขึ้น ซูเซี่ยเหอถึงได้สะดุ้งตื่น!
คิดจะวิ่งหนี แต่ถูกหลินเฟิงกอดไว้แน่น ดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่หลุด
"ปล่อยนะ! ไอ้เลว ฉันจะร้องให้คนช่วยแล้วนะ!"
ซูเซี่ยเหอถูกกอดแน่นจนตัวอ่อนระทวย ดวงตาเบิกกว้าง หน้าแดงเหมือนนกฟลามิงโก
โอกาสดี ๆ แบบนี้ หลินเฟิงจะปล่อยไปได้ยังไง
"ร้องเลยสิ! ร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยเธอหรอก!"
"ผ้าห่มก็อุ่นรอแล้ว ภรรยาถูก ๆ เอ้ย เรามาเริ่มคืนนี้กันเลยดีกว่า!"
ซูเซี่ยเหอใจเต้นแรงรัว แถมยังเขินอายสุดขีด หายใจถี่รัว