เดิมทีคิดว่าจะซื้อหมูสดจากในเมืองกลับมากินของอร่อย ๆ
แต่ไม่คิดว่าช่วงตรุษจีน หมูในเมืองจะแพงหูฉี่ แถมของยังหมดตั้งแต่สิบวันก่อน
หลินเฟิงกลอกตาไปมา ก่อนจะจ้องไปที่ท่านเฮยซึ่งกำลังคลึงชามกระเบื้อง
เหมือนจะสัมผัสถึงอันตราย จู่ ๆ ท่านเฮยก็รู้สึกเย็นวาบที่กลางหลัง
หันมาก็สบตากับแววตาไม่หวังดีของหลินเฟิงพอดี
"ฮะ ๆ ท่านเฮย บ้านท่านก็ฉลองตรุษเหมือนกันนี่ ท่านก็ต้องกินหมูนั่นแหละ!"
"มานี่ ๆ มาคุยกันหน่อย แบ่งให้ข้าหน่อย!"
หลินเฟิงโอบไหล่ท่านเฮยแล้วค่อย ๆ ออกแรงบีบ
สีหน้าท่านเฮยกลายเป็นน่าสงสารขึ้นมาทันที ที่จริงเขาเตรียมหมูไว้ก่อนแล้ว
ถ้าให้หลินเฟิงไป ตอนตรุษเขาก็ต้องแทะผักกาดขาวสด ๆ แน่
ตอนนี้ในตลาด อย่าว่าแต่หมูเลย แม้แต่กระดูกยังไม่มีให้เห็น
"ไม่มี! ข้าไม่กินหมูตอนตรุษ! กินแต่ผักกาดขาว ไม่มีหมู!"
ท่านเฮยหลบตา แต่หลินเฟิงก็ดูออกในแวบเดียว
"โอ้! งั้นพวกเราช่วยกันหาดี ๆ"
พวกลูกชายบ้านสกุลหลินหัวเราะร่าแล้วพากันออกค้นในลานบ้าน
หน้าหนาวทางเหนือ กลางแจ้งก็เหมือนตู้เย็นธรรมชาติอันใหญ่
ไม่นาน หลินเป่ยก็หิ้วหมูครึ่งซีกแช่แข็งจนแข็งโป๊กเข้ามา
ท่านเฮยรู้ว่ายังไงก็หนีไม่พ้น จึงพูดอย่างหมดอาลัยว่า "เหลือนิดนึง! ข้ามีพี่น้องหลายคนฉลองตรุษด้วยกัน เหลือหน่อย!"
หลินเฟิงโบกมือใหญ่ "เอาหมูของข้าขึ้นเกวียนลา"
"ท่านเฮย! ข้าหวังดีนะ กินหมูทำให้เป็นสามสูง ดูท่านอ้วนแค่ไหน ตรุษจีนนี่! กินผักให้เยอะดีกว่า ข้ากำลังช่วยท่านนะ"